Nederland

Het begint erop te lijken dat ik toch voor Nederland kies. Het is rustiger en realistischer. Het voelt als een natuurlijke verdeling tussen Pierre en mij. En ik heb dan de tijd om een evenwichtig leven op te bouwen voordat ze er zijn. Dat is over 3 jaar, Luc is dan 18 en gaat studeren, en Menno is dan 16 en komt bij mij wonen om zijn middelbare school af te maken. En in de tussentijd houd ik de band warm door af en toe naar Curacao te vliegen. Tot zover een goed verhaal. Maar de moeilijkheid zit ‘m in mijn eigen ontwikkeling hier in Nederland. Waar ga ik voor, waar sta ik voor? Het liefst wil ik nooit meer terug in de bijstand, dus moet ik op zoek naar betaald werk. Mijn buurman wil me gaan helpen met het vinden van een focus, eerst weten wat je echt wilt en je dan daarop richten, terwijl ik zelf gewoon wil kijken wat er wordt aangeboden. Ik ben nooit zo goed in het vasthouden van mijn focus, ik fladder liever. Maar ja misschien is dat wel mijn probleem en vind ik zo nooit rust en balans. Ik denk dat ik naar mijn buurman ga luisteren….Balans is niet saai of degelijk, het is evenwichtig en rustig en een goede basis om mijn puberzoon in huis te krijgen.

Advertenties

Het pakhuis

pakhuis de zwijger

Gisteren heb ik een mooie avond bijgewoond van de organisatie Pakhuis Breda. Ik stond achter de bar en zag veel bekenden voorbij komen. Vandaar dat ik me vandaag een beetje heb verdiept in het idee. Het Pakhuis wil vorm geven aan een veranderende samenleving, door te informeren, te inspireren en te creeren. Ik ben altijd heel benieuwd naar wat dat nou concreet inhoudt. Voorbeeld is het pakhuis De Zwijger in Amsterdam, die een gigantisch gebouw vullen met programma, partners en zaalverhuur. Hoe doen zij dat, stadmakers aan het werk zetten om te zorgen dat de stad zich aanpast aan de eisen van de tijd? Voor mij veranderen vooral de relaties tussen mensen: iedereen kan initiatief nemen, iedereen mag iets doen. We breken met elkaar de verzorgingsstaat af door er een participerende samenleving voor terug te brengen. Iedereen in actie, iedereen telt mee, het pakhuis als een laagdrempelige lokatie voor vernieuwing. Het is ook belangrijk dat professionals en burgers met elkaar in contact komen, zodat de kruisbestuiving ook doordringt tot de regelgevende kantoren, die onder invloed van de democratie, een participerende rol krijgen. Eigenlijk wordt het verschil tussen professionals en burgers opgeheven, het gaat om een netwerk van mensen.

Met het oog op mijn vertrek naar Curacao speel ik nu met het idee om ook een Pakhuis te starten op Curacao. Hoewel er geen participatiewet is op Curacao, en er geen vluchtelingen zijn, speelt wel de noodzaak om een duurzame samenleving te vormen, zonder armoede en met een bloeiende economie. Een duurzame samenleving is het enige alternatief voor de kleine gemeenschap op een eiland waarin alles in evenwicht moet zijn met elkaar. Ik zou een verbinding kunnen leggen tussen het Bedrijvenplatform Milieu, Greentown, de UNA, Instituto Buena Bista, de SAIA en Team Cactus, Ecovillage Curacao, Stichting Monumentenzorg etc etc door interessante lezingen en debatten aan te bieden die brede inspiratie brengen. Maar ik verbaas me altijd over de breedte van het programma van zo’n voorbeeldproject, het is enorm groot en ik verlies ook weleens het overzicht. Hoe kunnen die mensen door de bomen het bos nog zien, vraag ik me af? Ik moet mijn eigen programma bedenken, dat houvast biedt. Een mooi motto is wel het vormen van een duurzame samenleving waarin iedereen participeert. Een organisatie met een sterk sociale inslag, die economie en ruimte gebruikt om een aangenaam leven te bieden aan mensen. Leidraad wordt dan het contact tussen mensen, de inspiratie die overspringt tussen vertegenwoordigers van verschillende clubjes, menselijkheid boven alles. Dit voelt heel sterk, en is zeker de moeite waard om uit te bouwen. Ik ga eens praten met Derk Hueting, van Pakhuis Breda.

weer bij zinnen

Het zou natuurlijk volkomen belachelijk zijn als ik mijn toekomstplannen laat sturen door mijn ex. Ik weet dat ik stabiel ben en niet hoef te vrezen voor een terugval, waardoor de door hem geschetste situatie zou kunnen ontstaan. Het gaat nu om mijn zelfvertrouwen en dat is groot. Het was gewoon even schrikken om te horen dat hij mij liever niet terug wil hebben. Zo koud en hard, en niet onderkennen dat kinderen ook hun moeder willen zien…..en de kinderen praten pappa na, die de situatie nu onder controle heeft en dat zo wil houden. Maar hij zal rekening met mij moeten houden. Ik heb ondertussen met Luc geskypt, en hij praatte niet over zijn eigen angst. Hij zei dat hij vond dat er voor mij in Nederland meer kansen liggen, en dat heb ik aangehoord. Maar ik ben het niet met hem eens, ik geloof dat ik met mijn ervaring op Curacao meer kans maak op een baan daar, zeker als ik daar twee jaar voor uittrek.

Oftewel lieve mensen: de toekomst ligt weer open! Ik blijf vasthouden aan mijn voornemen om naar Curacao te verhuizen en wil eerst met de meivakantie komen rondkijken. Voelen of het klopt. Praten met de kinderen, uitleggen hoe het zit met mijn stoornis. En hoe absoluut niet. Want ik bespeur angst voor het onbekende en het is aan mij om dat te ontzenuwen.

geen vertrek

Er is een ommezwaai gekomen in mijn plannen omdat het voor de kinderen beter zou zijn dat ik alleen op bezoek zou komen. Ik vermoed dat Luc een trauma heeft overgehouden van mijn laatste periodes op Curaçao, toen ik manisch was. Dat is heel erg, en daar moet wat aan gedaan worden. Maar ik kies ervoor om het advies van hun vader te volgen in plaats van mezelf op te dringen. Ik vertrouw erop dat hij ze het beste kent, en weet wat ze nodig hebben. Ik mag wel op bezoek komen, om te laten zien dat het goed met mij gaat en elkaar lekker te knuffelen. Zo kunnen de kinderen weer heel geleidelijk het vertrouwen in mij herstellen. Het doet mij heel veel pijn om me te realiseren dat er zoveel kapot is gegaan, maar ik kan daar ook niets aan veranderen. Acceptatie is het grote woord.

Dus nu ga ik niet meer. En moet ik voor mezelf weer duidelijke doelen stellen in Nederland. Geld verdienen? Op eigen benen staan? Dat vind ik allemaal niet zo belangrijk. Ik heb nog nooit dingen vanwege geld gedaan. Ik wil bevlogen zijn over wat ik doe, en dan komt er vanzelf geld op mijn pad. Ik kan met laten opleiden, bijscholen op tekengebied om weer architect te zijn. Of wil ik dat helemaal niet meer….dat soort vragen moet ik gaan beantwoorden om weer die bezieling te vinden die me gelukkig maakte toen ik nog ambtenaar was op Curaçao en met bevlogenheid ontwerpen maakte en adviezen schreef. Het is ook belangrijk dat ik ga investeren in mensen, vrienden om me heen verzamelen. Maar dat kan ik niet als ik niet de kern van mijn bestaan gedefinieerd heb. Ben ik architect, ben ik kunstenaar, ben ik schrijver, wat ben ik?? Ik denk dat ik ga voor architect….ik heb tenslotte een diploma.

werk…

naamloos

Eigenlijk ben ik al op zoek naar mijn droombaan vanaf het moment dat ik ontslag nam in 2006, bij het Secretariaat Stadsvernieuwing. Ik heb een passie voor de historische binnenstad van Willemstad en wilde haar gaan promoten. Het beter doen dan het CTB. Marketing, waar vooral mijn ex-man veel verstand van had. Het verzandde in een paar kleine initiatieven die natuurlijk geen verschil maakten. Sindsdien ben ik economisch niet meer succesvol geweest, terwijl ik om mij heen zoveel kleine bedrijfjes zie opstarten. Wat is mijn talent? Dat is de grote vraag.

Door het schrijven van een artikel voor Ambitieus Internationaal ben ik erachter gekomen waar mijn kracht ligt. Ik kan in de stedenbouw het individuele met het gezamenlijke combineren, omdat ik als architect in de stedenbouw terecht ben gekomen. De stedenbouw werkt integraal, bewaakt de structuur van de stad, en faciliteert de groei van de gemeenschap. In deze laatste rol zie ik een kans voor mezelf. In de participatiesamenleving is het belangrijk dat iedereen meedoet, en er zijn ook allerlei initiatieven in de wijken. Deze kleine ondernemers hebben ondersteuning nodig op het gebied van marketing en financien, en daar kan ik bij helpen door het aanbieden van cursussen en het voeren van gesprekken. Een bijzondere uitdaging ligt in het helpen van mensen die uit het buitenland komen. Hen op gang helpen, talenten op scherp zetten, de weg wijzen. En zo waardevolle nieuwe bedrijven neerzetten in de samenleving, bijdragen aan de kracht van de gemeenschap.

Allereerst zelf een cursus marketing doen zodat ik tools heb om mensen te helpen. Als onderdeel van mijn remigratieplan, zoiets kan vast online. Zodat ik op Curacao in de wijken kan gaan werken, het liefst in opdracht van de overheid en in de binnenstad. Het gaat dan niet alleen om werkgelegenheid, maar ook om sociale projecten, waarbij ik marketing gebruik als tool om een project te managen. Wow wat een idee! Hiermee speel ik in op het karakter van de ruimtelijke ordening op Curacao: veel ruimte voor het individu en weinig gemeenschapszin door gebrek aan geld. Curacao loopt weer eens voor door haar achterstand. Stedenbouw 2.0 bestaat uit het faciliteren van individuen die kunnen bijdragen aan een levendige, veerkrachtige stad. In Nederland is het traditie om over de gemeenschap als geheel na te denken, er zijn veel regels en beperkingen voor kleine ondernemers. Curacao kent dat veel minder. Dat levert de zo gewaardeerde vrijheid op, maar ook chaos. Als er nu vanuit 1 visie door een regisseur gewerkt wordt aan individuele projecten en kleine bedrijven, wordt de chaos beheersbaar en minder bedreigend. Het lijkt mij heel mooi om hiermee aan de slag te gaan in Nieuw Nederland, en daarna in andere wijken, in opdracht van de overheid. Ik zal moeten werken en lobbyen voor dit eigen bedrijf, maar dat is een uitdaging waar ik me graag toe zet in de drie jaren dat ik op Curacao zal zijn om een baan te vinden.