Levenskunst

Het leven is weer zo spannend de laatste dagen….ik heb nu echt contact met mensen op Curacao om weer betaald werk te kunnen gaan doen bij mijn oude werkgever DROV, nu het ministerie van VVRP. Gisteren heb ik een telefoonnummer gekregen van de grote baas, en die nam wonderwel zelf direct op. Ze zijn bezig met een sterfgeval in het ministerie, weer iemand minder, maar daarna zou hij mijn mail gaan beantwoorden. Het is een hele formele man maar hij houdt zich wel aan zijn afspraken, heel keurig. Ik kreeg vorige week een mail van een vriend met een krantenartikel waarin stond dat er heel veel vacatures waren bij VVRP (er werken nu 14 mensen en er zijn 48 functies!) dus daarom schat ik de kans dat er iets voor mij tussen zit, wel hoog in. Dat zou betekenen dat ik toch naar de Antillen vertrek hoewel ik pas nog had besloten in Nederland te blijven. Maar als ik met mijn salaris niet aan mijn vermogen hoef te komen, kan ik altijd nog terug als ik het wil. Bijvoorbeeld als mijn kinderen gaan studeren. De wereld ligt aan mijn voeten! De laatste tijd begin ik het leven veel meer als een kunstwerk te zien, een schilderij, een muziekstuk, een boek. Er zijn zoveel mogelijkheden, het is als een schilderspalet, klanken of woorden. Het is de kunst om de juiste compositie te maken en mijn compositie begint zich steeds vaker te openbaren. Ik werk nu aan het volgende schilderij, het volgende lied, het volgende hoofdstuk. Mijn kleuren zijn diepblauw, geel en groen, mijn klanken de saxofoon, de bas en de drums, mijn woorden zijn trouw, kansen en liefde. Mijn creativiteit komt voort uit mijn gevoeligheid, die mij in bipolaire dagen zo kwetsbaar maakte. Het is ook belangrijk om mijn creativiteit te zoeken in mijn handen, door te timmeren bij Stek, door te koken, door saxofoon te spelen, misschien door weer te gaan tekenen. Door te vouwen aan de kraanvogels die we met vriendinnen maken voor een vriendin die kanker heeft. Maar het gaat langzaam en ook daar heb ik iets op verzonnen: geduld! Alle ontwikkelingen gaan langzaam, ik ben geen Herman Brood die in een paar minuten een stuk maakt. Ik zie het leven dus als een langzaam groeiend kunstwerk waarvan je geniet in kleine stappen. Wie herkent zich daarin?

Saida

Gisterenavond ben ik naar een toneelstuk geweest van de stichting Julius leeft! Het was in theater Zuidplein in Rotterdam, in de kleine zaal. Paulette Smit speelde de rol van Saida, een vrouw die haar man heeft verloren en vertelt over hun leven samen. Centraal stond de liefde, want die was er altijd geweest, ook al had haar man (Rudy) er ook vrouwen bij. Ze wist dat zij de enige was waarvan hij echt hield: jouw hart heeft hetzelfde ritme als het mijne. Maar hij verdiende niet genoeg geld (als taxichauffeur) om voor zijn gezin te zorgen en Saida zocht op haar manier naar extra inkomsten. Ze hield er ook minnaars op na, die haar betaalden, in geld of met kadootjes. Dit gedeelte kwam mij erg bekend voor uit het boek Dubbelspel van Martinus Arion, en dat stelde mij teleur. Weer hetzelfde thema, wanneer komen de Antilliaanse schrijvers eens met iets nieuws? Maar er zat wel iets meer diepte in deze vrouw, ze is zelfstandig en verschijnt zelfs op de begrafenis van haar vader, alhoewel ze door hem verstoten is.

Wat mij het meeste bezighield, was de aard van de liefde in dit stuk. Waarom laat Saida zich keer op keer bedriegenen kan ze niet boos zijn op haar man? Ik denk dat ze vooral van elkaar hielden uit een gevoel van vrijheid: vrij zijn van haar vader, zelfstandig zijn in haar denken. Een protesthuwelijk. Maar ook was er die dierlijke aantrekkingskracht waarmee ze elkaar telkens weer beminden en kinderen maakten. Voor hem was Saida waarschijnlijk een goede partij omdat ze uit een beter sociaal milieu kwam: hij keek tegen haar op en aanbad haar uiterlijk tegelijkertijd. Het huwelijk was een mooi romantisch sprookje waarin de maatschappelijke realiteit (geld verdienen) verwarring zaaide. Het had heel wat uit gemaakt als Saida zelf een inkomen had gehad, als ze een diploma had gehad en voor zichzelf kon zorgen. In dat opzicht was het een gedateerd verhaal. De regisseur vertelde dat het stuk inderdaad is geschreven in de jaren 50 en 60, maar bewust ook kan worden geplaatst in het nu.

Wat welk duidelijk werd, is dat de vrouw de situatie volledig in haar hand had. Als zij maatschappelijk meer keus had gehad, had ze haar man beter kunnen steunen in alle verleidingen waaraan hij blootstond, er was meer ruimte geweest voor gesprek. Nu verzandde elke discussie in een hartstochtelijke vrijpartij en op zich is dat natuurlijk mooi. Maar onduidelijk was in het stuk hoe Rudy met het leven omging. Ook vanuit de zaal kwam de behoefte om Rudy beter te leren kennen, en er komt dan waarschijnlijk ook een stuk waarin dit wordt uitgewerkt. Ik ben ervan overtuigd dat Rudy geen slechterik is die misbruik maakt van zijn vrouw, maar ook iemand die worstelt met de maatschappelijke realiteit: hoe kun je genoeg geld verdienen en alle verleidingen van je omgeving weerstaan? Veel seks is voor mij ook een ontsnapping aan de realiteit: je hersens maken een stofje aan dat je gelukkig maakt, een soort verslaving. En de regisseur gaf terecht aan dat overspelige mannen echt niet alleen voorkomen in de Antillen of Suriname, ook de Westerse man gaat vreemd. Voor mij heeft dat allemaal met maatschappelijk stress te maken, een ontsnappingsmogelijkheid waartoe veel mannen (en vrouwen) weleens worden verleid. Het is de kunst om dit te herkennen en er met je partner over te praten, zodat de liefde overleeft! Het is veel veiliger, mooier en intenser om je liefdesleven met 1 persoon te delen. Het is het ongeduld om geluk te bereiken dat je vreemd gaat, het is geen oplossing maar alleen uitstel. Saida, de liefde overleeft! Wat een prachtstuk….

fondsen

Voor mijn gedroomde organisatie op Curaçao moet ik een goed concept schrijven. Wat is het product van de organisatie en hoe wordt dat gemaakt? Feitelijk draait het bij mij om meer geluk onder de mensen, en het is mijn overtuiging dat een veilig huis, betaald werk en voldoende zorg de belangrijkste voorwaarden zijn om dit te kunnen bereiken. Het fonds genereert leningen voor het starten van een bedrijfje, het (ver)bouwen van een huis of het verlenen van onderlinge hulp. Het fonds wordt aangestuurd door een coöperatie waarvan mensen lid zijn die wonen in de buurten waar het fonds actief is. Ook politici, ondernemers en gebouweigenaren zijn lid. De coöperatie organiseert driemaandelijks bijeenkomsten om van elkaar te leren, elkaar te leren kennen en samen de resultaten te vieren. Het fonds ontvangt geen overheidssteun om te voorkomen dat de continuïteit onder politieke druk komt te staan. Het is een maatschappelijk initiatief dat dichtbij de bevolking moet blijven. Tot zover voor nu, tot later!

structuren – Kambio Korsou

Deze week heeft weer veel opgeleverd. Ik heb structuur in mijn denken en doen. Het idee om op Curacao een organisatie op te richten leeft weer volop omdat ik het beter in de tijd heb kunnen zetten. En in mijn week zit ook weer meer structuur nu ik een stage heb kunnen regelen bij Building Events van Sabrina Taskin.

Evenwicht is waar het om draait. Een vriend heeft me uitgelegd hoe de bewindvoerder te werk gaat. Ik mag niet rekenen op tussendoor-bedragen maar moet me redden met de bijdrage van 1500 euro per maand. Dan kan ik 200 euro per maand sparen voor een ticket naar Curaçao. Dat betekent dat ik in oktober genoeg gespaard zal hebben om te gaan, ticket en verblijf. Maar op het verblijf hoop ik te kunnen besparen door te logeren bij mensen.

Mijn structuur bestaat hieruit dat ik nu in staat zal zijn om vier keer per jaar een maand lang op Curaçao te zijn, genoeg om mijn organisatie op te zetten. Ik zal mijn kinderen vier keer per jaar zien, wat bijna net zo veel is als wanneer ik naar Curaçao zou verhuizen. Best of both worlds dus.

Ook heb ik structuur weten aan te brengen in de organisatie die ik voor ogen heb. De samenleving deel ik op in vier delen: bedrijven (economisch – LUCHT), gebouwen (fysiek – AARDE), mensen (sociaal – WATER), feesten en helpen (cultuur – VUUR). Centraal staat de cultuur van Curaçao, een cultuur van helpen en feest vieren, afkomstig uit de slaventijd.

Deze cultuur is het hart van de samenleving, deze cultuur kan de nadelen van de westerse cultuur overwinnen, de haat, de criminaliteit, het onrecht. Met deze cultuur kan de rechtvaardigheid en de liefde weer terugkeren in de Curaçaose samenleving. De naam van de organisatie wordt dan ook: Kambio Korsou. Bedrijven en gebouweigenaren zullen zichzelf presenteren aan de mensen die lid zijn geworden van de organisatie, die werkt als een platform.

En de leden zullen zich presenteren aan de gebouweigenaren en bedrijven, met als doel een goed huis te krijgen of een goede baan. Deze elementen zijn de basis van een goed leven op het eiland. Er zullen 16 scouts aan het werk gaan om mensen met een vraag over huisvesting of werk te vinden. Bedrijven en gebouweigenaren zullen hun best moeten doen om deze mensen te helpen, in ruil voor onderlinge hulp in het sociale, in de wijken.

En verder ben ik nog niet. Ik weet dat het een hele grove structuur is die nog verder moet worden verfijnd in verdienmodellen. Ik hoop hiervoor iets te leren in mijn stage voor Building Events. Daar ga ik onder meer werken voor Breda Business Plaza, een bedrijvennetwerk waarin bedrijven elkaar vinden via nieuwsbrieven en blogs die ik ga schrijven. Bedrijven betalen voor zichtbaarheid en dat is een ideetje. Als ik een paar keer naar Curacao zal zijn geweest, hoop ik ook wat te verdienen met de organisatie, zodat ik begin met het verdienen van mijn eigen loon. Ja ik weet het, er is nog geen duidelijk verdienmodel, maar dat gaat er wel komen. Daar heb ik vertrouwen in.

Ik geloof in een organisatie die zich niet verbindt met de overheid, om te voorkomen dat er bureaucratie in sluipt. Kambio Korsou heeft wel een parallel met de overheid, we willen daar helpen waar de overheid haar taken laat liggen in huisvesting en werk. Kleine acties, die bewustwording vergroten en de cultuur weer terugbrengt in de samenleving. Elke drie maanden vieren we de resultaten: ruilen tussen diensten tussen mensen.