Kweken wij terroristen?

De zorg is de afgelopen jaren enorm veranderd. Zij heeft zich aangepast aan de maatschappij, en dat is goed. Iedereen wordt behandeld als een individu, of je nu een been hebt gebroken, behandeld wordt voor kanker, of last hebt van een psychische stoornis. Alles is erop gericht om weer zelfstandig te kunnen functioneren in de maatschappij. Behandeltijden zijn verkort, goed is goed, denkt men. Als iemand weer zelfstandig is, kan hij of zij naar huis. Ook de kosten spelen daarbij een rol: een lange opname is duur en moet dus worden vermeden.

Ik wil het hebben over de psychiatrie. Want dat is het enige speelveld waarin zelfstandigheid tegelijkertijd ook een risico is. We leven in een wereld waarin mensen steeds meer moeten samenwerken om te goed te kunnen leven, er zijn steeds meer vrijwilligers in de zorg, steeds meer buurtwerkers en steeds meer ambtenaren die aansturen op samenwerking.

In de psychiatrie mag je naar huis als je zelfstandig kunt functioneren, en zelfstandigheid is in de psychiatrie het volgende: een rustig persoon die regelmatig eet en slaap, en nooit boos wordt. Er wordt niet gekeken naar de sociale vaardigheden van een persoon, als iemand zich altijd opsluit op zijn kamer, en zich niet bemoeit met anderen, is dat ook goed. En dat vind ik jammer. Want iemand die zich opsluit in zijn huis, kan niet meedoen in de maatschappij. Hij zondert zich af, krijgt gewoon zijn uitkering en koopt daarvan wat hij nodig heeft in zijn kluizenaarsbestaan.

Willen wij kluizenaars toestaan in onze maatschappij? Wat is de kans dat daartussen weleens terroristen kunnen zitten? Die sluiten zich ook op en kijken de hele dag op internet naar manieren om de samenleving een hak te zetten. Stedelijke kluizenaars zijn een bedreiging voor de maatschappij en zichzelf, zij kunnen dingen voorbereiden waar we niet blij mee zijn.

Want iedereen wil toch uiteindelijk een rol spelen in de maatschappij, dat is de menselijke natuur. Ik pleit dan ook voor meer SAMEN in de psychiatrie, dat iemand pas naar huis mag als hij ook af en toe aan tafel komt zitten om te eten, als hij af en toe een praatje maakt met iemand op de afdeling of met iemand van de verpleging, kortom, als hij normaal, wenselijk sociaal gedrag vertoont.

Het is mogelijk om dit aan te bieden, daarvoor hoeven er geen regeltjes te worden veranderd, daarvoor hoeven er geen gebouwen te worden verbouwd, daarvoor hoeft geen extra personeel te worden aangenomen. Het enige wat anders moet, zijn de gesprekken tussen de psychiater en de cliënt. Voorwaarden stellen om normaal en wenselijk sociaal gedrag af te dwingen, in plaats van alleen maar toe te werken naar rust, door middel van pillen.

Een opname in een kliniek of ziekenhuis kan helend werken, als je daarna naar buiten kunt met een lichaam dat goed functioneert, en een geest die vrij is. Vrij van angst voor andere mensen, vrij van vooroordelen over andere mensen, vrij van gedachten over de dood en een mooi levenseinde. Zo kunnen we mensen redden in de psychiatrie, let maar eens op!

Advertenties

psychiatrie

In de psychiatrie gaat het om mensen die de weg zijn kwijtgeraakt in de samenleving. Behandeling van mensen in crisis is erop gericht om de mensen weer rustig te krijgen, zodat zij met behulp van het ambulante team weer orde op zaken kunnen stellen. Een nobel doen. Maar wat gebeurt er als er maatschappelijke problemen zijn die je niet via het systeem kunt oplossen? Problemen met familie bijvoorbeeld, of relationele problemen. Het ambulante team zou zich dan moeten opstellen als bemiddelaar. Zij organiseren daarvoor familiegesprekken, en betrekken de naasten bij de behandeling. Allemaal heel goed, en soms ook effectief. Maar soms ook niet. Soms zijn problemen zo urgent, dat men niet kan wachten op een afspraak voor een familiegesprek. Partners die het beste met je voor hebben, maar die meteen weer op je nek zitten als je met ontslag gaat. Zelfhulp is de enige optie, met de kans dat je weer in oude patronen vervalt, want ja, op de gesloten afdeling heb je alleen in een laboratoriumsituatie geleerd om rustig te blijven. Daar waren geen triggers, maar buiten wel. Het is dus heel belangrijk om de opname zo lang te laten duren dat de grootste maatschappelijke triggers zijn weggewerkt. Met behulp van het ambulante team en de psychiater.Het geven van pillen werkt averechts, want je wordt kunstmatig rustig gehouden. Als je getriggerd wordt, helpen die pillen je alleen maar van de wal in de sloot, want je focus is niet meer zo goed, je bent versuft en verdoofd en kunt jezelf niet meer zo goed verweren. Kernprobleem is dat in de psychiatrie de verkeerde mensen worden behandeld: zij die zich verdedigen tegen mensen die schelden, tegen mensen die provoceren. Want politie komt alleen om de schade op te nemen, zij kunnen geen agressie voorkomen. En als je eenmaal een label hebt van een psychische stoornis, ben je altijd de pineut. In een ruzie of meningsverschil heb jij het altijd gedaan, terwijl er andere factoren en personen zijn geweest die jou hebben uitgedaagd. De mooiste mensen worden klein gehouden, maar wacht maar tot ze opstaan! Dan is de wereld te klein voor alle liefde die ze geven….of de liefde die ze hebben achtergelaten door uit het leven te stappen in dit wrede circus.

Lagarde medeplichtig aan fraude van 400 miljoen en geen dag in de cel.

Volksnieuws uit Amsterdam-Noir

(van onze Internationale ‘Elite-Klasse-Justitie’ redactie)

AMSTERDAM-NOIR-Nu publiceren wij reeds jaren dat de grootste (Misdaad)-Financiële Instelling in deChristine Lagarde Wereld geleid wordt door een ‘Mega-Fraudeur- Lagarde’ en nu worden wij weer eens in gelijk gesteld door de Rechter.

Maar is dit schokkende nieuwsfeit een groot onderwerp voor de Westerse ‘Mainstream-media-maffia’ in het algemeen en in het bijzonder bij de ‘Staats-NOS’. Nee, die doen het af als amper nieuws,want ze zijn te druk om voor Obama en zijn Dutch loopjongen Rutte de massa angst aan te jagen met Poetin en Wilders(Video). Voormalig Minister en huidige ‘Graai-Voorzitter’ Christine –Nutcase-Lagarde van het Internationaal Monetair Misdaad Fonds (IMF) is schuldig bevonden in een ‘Mega-Fraude’ rechtszaak tegen haar. De zestigjarige ‘Nutcase Lagarde’ krijgt geen cel straf, omdat zij tot de ‘Super-Graai en Naai Elite’ behoort, besloot de rechtbank maandag. De ‘PvdA Gluiper Dijsselbloem’ heeft direct namens het ‘Lieg en Bedrieg Kabinet Rutte&Asscher’ gereageerd en laten…

View original post 302 woorden meer

Leven en dood

Moet de politiek zich bemoeien met medisch-ethische kwesties? Ja en nee. Families kunnen heel goed samen bepalen of iemand zijn lichaam mag opofferen, voor de rust in de familie, of rust in het hoofd van de persoon in kwestie. Tegelijkertijd heeft iedereen het recht om te beschikken over zijn eigen leven, zonder bemoeienis van de familie. 

Het is triest dat sommige mensen dood willen, omdat ze nergens meer van kunnen genieten, en de kinderen alleen nog zien als er een gaatje is in hun agenda’s.

Ik pleit ervoor om mantelzorg te verheffen tot levenskunst: zorg ervoor dat je zieke, bedlegerige moeder weer kan genieten van het zonnetje, en van een bos bloemen, koop een kat en breng het huis aan kant. Het is toch veel mooier om te zien dat je haar gelukkig maakt, in plaats van je baas, je man of je kinderen. Die kunnen best een tijdje zonder je. En misschien knapt je moeder dan zo hard op, dat ze weer voor zichzelf kan zorgen.

Kies Voor Vrijheid, kies voor het leven, stem KVV!

GGz kan een feest zijn

Gisteren rookte ik een sigaretje met Jeske, op de terugweg van de benzinepomp. Eigenlijk tegen de regels, zei ze, we mogen niet meer roken in het bijzijn van cliënten. We moeten het goede voorbeeld geven.

Jeske heeft het goed begrepen. Ze vond ook dat ik mooie ogen had, toen ze mij voor het eerst zag. En ze liet mijn projectleider ongestoord een half uur op mijn kamer.

De gesloten afdeling van GGz Breburg kan een heerlijk hotel zijn voor mensen die even de weg kwijt zijn. Als ze niet zo flauw zouden zijn met allerlei regeltjes, en als er meer lekkere dingen te eten zouden zijn. En meer groepsgesprekken, om van elkaar te leren, over zorgzaam zijn, het nut van medicatie en familiebezoek. Als je weer voor jezelf kunt zorgen, mag je naar huis.

Nu is het zo, dat je wordt ingesteld op medicatie, en je dan naar huis mag. Met alle risico’s van dien, want pillen garanderen niet dat je goed bent voor jezelf. Misschien moet je partner ook wel een tijdje komen logeren, of je kinderen. Samen koken, samen TV kijken, samen spelletjes doen. Weer leren om samen te leven.

Maar zolang alcohol nog verboden is bij de GGz, kunnen we de echte wereld niet nabootsen. Terwijl het een ideale omgeving is om alcoholgebruik onder controle te krijgen. Ook een soort medicatie toch? Nee, het kan heel gezellig en nuttig worden bij de GGz. Als alcohol wordt toegevoegd aan het palet van medicatie. Natuurlijk moet familie gewoon betalen voor hun verblijf, en is dan een extra bron van inkomsten. Stress verdwenen, problemen opgelost!!

GGz Nederland

Na een weekje ‘under-cover’ te zijn geweest, kan ik vertellen over mijn ervaringen in vijf klinieken in Nederland: De Valeriuskliniek in Amsterdam, spoedeisend centrum Mentrum in Amsterdam, de gesloten afdeling van Ggz Breburg in Breda, voor en na de verbouwing, de open afdeling van Ggz Breburg in Breda, en de gesloten afdeling van de GgzOostbrabant in Oss.

Alle klinieken zijn in principe hetzelfde opgezet: je krijgt een slaapplek en gelegenheid om je te verzorgen (douche, toilet), er is een verplegerspost en er zijn huiskamers mket voorzieningen zoals spelletjes, een goede zitgelegenheid, een televisie. Er zijn rookruimtes: bij de Valeriuskliniek en de gesloten afdeling in Breda was dat nog in het gebouw, bij de andere gebouwen was dat opgelost via een gemeenschappelijke buitenruimte.

Alles goed enwel, je blijft natuurlijk gewoon van je vrijheid beroofd.

Dan zijn er de doktoren. Zij volgen de regels van de[sychiatrie, en het handboek, de DSM. Op basis van diagnoses die worden omschreven in de DSM kunnen zij clienten labelen en rekeningen sturen naar de verzekeraars. U weet precies waar ikhet over heb.

Wat gebeurt er als een cliente wel voldoet aan criteria, maar zich verder gedraagt als een normaal mens? Dan zou je zeggen dat een arts gaat twijfelen, en het zekere voor het onzekere neemt, en advies vraagt aan collega’s. Dat gebeurt dan ook, maar toch blijven clienten met deezelfde diagnose rondlopen.

Waarom is dat, zult u zich afvragen. Dat komt omdat de dokters niet voldoende tijd kunnen nemen om naar het hele verhaal van de client te luisteren. Dat is op zich ook nog niet zo erg, iedereen heeft zijn taak, en iedereen deelt zijn informatie over clienten met elkaar via rapportages, zodat de arts toch een volledig beeld kan vormen.

En ja, dan is daar de beslissingsbevoegdheid. Alleen de arts kan beslissen of een client recht heeft en verantwoordelijk kan omgaan met vrijheden: onder begeleiding naar buiten, een kwarteir alleen naar buiten, op afspraak langer naar buiten. Dit gaat zo door, totdat de tijd van verplichte opname is verstreken. In het geval een een IBS is dit drie weken. Op dat moment kan de arts een nieuwe machtiging aanvragen, voor een langer verblijf. Totdat men zeker weet dat het gevaar voor maatschappelijke teloorgang is verstreken.

Het maken van grote planne voor een mooie toekomst is iets dat valt onder de categorie: gevaar voor maatschappelijke teloorgang. Want geen enkele arts wil er verantwoordelijk voor zijn dat een client buiten op zijn bek gaat doordat hij grote plannen heeft. Net zoals geen enkele bewindvoerder ervoor verantwoordelijk voor wilt zijn dat een client faalt als ondernemer.

En dit is het goede van het sociale vangnet van Nederland: niemand mag door de mazen van het net vallen, het sociale vangnet dat we zo dicht hebben geweven, dat er geen ontsnappen aan is. Niemand mag er door heen zakken, maar er is ook geen plafond. Stijgen mag wel. En dat kan, zolang je grote teen maar niet blijft haken in de mazen van het sociale vangnet. Wel kunt u zich een beeld voorstellen dat iemand heel comfortabel ligt in het sociale vanget, en even opzij reikt om de tropische cocktail die naast hem op een tafeltje staat, naar zijn mond te brengen…

Dat is de Ggz Nederland, een zonovergoten strand in de Cariben, waar je op je gemak kunt genieten van de cocktails die ze je aanreiken. U weet wel, die cocktail van medicijnen die ze iedereen door de strot duwen. Kunnen ze namelijk ook declareren. Maar verder, niks op aan te merken. Klinieken in Nederland, heerlijk om er te vertoeven!!

Plastic soup en onze historische verantwoordelijkheid

Plastic soup is niets anders dan een heleboel plastic verpakkingen die allemaal dezelfde kant op zijn gedreven. Verpakkingen van producten die bedrijven verkopen aan mensen die even geen vuilnisbak kunnen vinden als de inhoud is geconsumeerd.

In Azië zijn weinig vuilnisbakken, omdat rivieren al eeuwenlang worden gebruikt om afval te verwerken. Rivieren spoelen de gemeenschap schoon, zij bevat levensenergie, ook wel Chi genoemd. Deze levensenergie werkt, want de mensen zijn daar gelukkig met wat ze hebben: schoonmaakmiddelen en bier uit westerse verpakkingen.

Als wij in bulk gaan leveren voor wat betreft de schoonmaakmiddelen, en in flesjes wat betreft het bier, dan kunnen de mensen in Azië de lege flesjes vullen met schoonmaakmiddel uit een tankwagen.

Zo zorgen we voor meer export, en ook voor een schoner milieu. Ballast Nedam kan dan de tijd nemen om de plastic soup op te ruimen met hun bagger schepen, en de oceanen worden weer schoon en helend.

Beatrix en haar zoon en schoondochter kunnen met een schoon geweten en opgeheven hoofd de wereld gaan rondvaren, op zoek naar kunstschatten en mooie mensen. Bea op een cruiseschip van Holland Amerikalijn, en Alex en zijn gezin op een zeilboot van de koninklijke marine. Zo’n tallship, dat vertelt over de reizen van de pioniers van de Gouden Eeuw.

Verspreiding van ons werelderfgoed is onze taak als Nederlanders.  Want de wereld is rijk geworden aan kennis over verschillende wereldculturen door de slavenhandel. We leerden de Spanjaarden kennen, en ook de Fransen, de Engelsen en de Denen. Allemaal zaten ze verlegen om arbeidskrachten om hun dromen te verwezenlijken.

Het opruimen van de plastic soup is onze Nederlandse droom van vandaag. Laten we zelf de eerste stap zetten, door het verspreiden van deze blog. Daarna kan iedereen actie ondernemen om de juiste mensen in te schakelen voor de baggetacties en het verschepen van bulk naar onze exportlanden. En heel veel kratjes Heineken, DJs en wereldmuziek..