GGz Nederland

Na een weekje ‘under-cover’ te zijn geweest, kan ik vertellen over mijn ervaringen in vijf klinieken in Nederland: De Valeriuskliniek in Amsterdam, spoedeisend centrum Mentrum in Amsterdam, de gesloten afdeling van Ggz Breburg in Breda, voor en na de verbouwing, de open afdeling van Ggz Breburg in Breda, en de gesloten afdeling van de GgzOostbrabant in Oss.

Alle klinieken zijn in principe hetzelfde opgezet: je krijgt een slaapplek en gelegenheid om je te verzorgen (douche, toilet), er is een verplegerspost en er zijn huiskamers mket voorzieningen zoals spelletjes, een goede zitgelegenheid, een televisie. Er zijn rookruimtes: bij de Valeriuskliniek en de gesloten afdeling in Breda was dat nog in het gebouw, bij de andere gebouwen was dat opgelost via een gemeenschappelijke buitenruimte.

Alles goed enwel, je blijft natuurlijk gewoon van je vrijheid beroofd.

Dan zijn er de doktoren. Zij volgen de regels van de[sychiatrie, en het handboek, de DSM. Op basis van diagnoses die worden omschreven in de DSM kunnen zij clienten labelen en rekeningen sturen naar de verzekeraars. U weet precies waar ikhet over heb.

Wat gebeurt er als een cliente wel voldoet aan criteria, maar zich verder gedraagt als een normaal mens? Dan zou je zeggen dat een arts gaat twijfelen, en het zekere voor het onzekere neemt, en advies vraagt aan collega’s. Dat gebeurt dan ook, maar toch blijven clienten met deezelfde diagnose rondlopen.

Waarom is dat, zult u zich afvragen. Dat komt omdat de dokters niet voldoende tijd kunnen nemen om naar het hele verhaal van de client te luisteren. Dat is op zich ook nog niet zo erg, iedereen heeft zijn taak, en iedereen deelt zijn informatie over clienten met elkaar via rapportages, zodat de arts toch een volledig beeld kan vormen.

En ja, dan is daar de beslissingsbevoegdheid. Alleen de arts kan beslissen of een client recht heeft en verantwoordelijk kan omgaan met vrijheden: onder begeleiding naar buiten, een kwarteir alleen naar buiten, op afspraak langer naar buiten. Dit gaat zo door, totdat de tijd van verplichte opname is verstreken. In het geval een een IBS is dit drie weken. Op dat moment kan de arts een nieuwe machtiging aanvragen, voor een langer verblijf. Totdat men zeker weet dat het gevaar voor maatschappelijke teloorgang is verstreken.

Het maken van grote planne voor een mooie toekomst is iets dat valt onder de categorie: gevaar voor maatschappelijke teloorgang. Want geen enkele arts wil er verantwoordelijk voor zijn dat een client buiten op zijn bek gaat doordat hij grote plannen heeft. Net zoals geen enkele bewindvoerder ervoor verantwoordelijk voor wilt zijn dat een client faalt als ondernemer.

En dit is het goede van het sociale vangnet van Nederland: niemand mag door de mazen van het net vallen, het sociale vangnet dat we zo dicht hebben geweven, dat er geen ontsnappen aan is. Niemand mag er door heen zakken, maar er is ook geen plafond. Stijgen mag wel. En dat kan, zolang je grote teen maar niet blijft haken in de mazen van het sociale vangnet. Wel kunt u zich een beeld voorstellen dat iemand heel comfortabel ligt in het sociale vanget, en even opzij reikt om de tropische cocktail die naast hem op een tafeltje staat, naar zijn mond te brengen…

Dat is de Ggz Nederland, een zonovergoten strand in de Cariben, waar je op je gemak kunt genieten van de cocktails die ze je aanreiken. U weet wel, die cocktail van medicijnen die ze iedereen door de strot duwen. Kunnen ze namelijk ook declareren. Maar verder, niks op aan te merken. Klinieken in Nederland, heerlijk om er te vertoeven!!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s