Kweken wij terroristen?

De zorg is de afgelopen jaren enorm veranderd. Zij heeft zich aangepast aan de maatschappij, en dat is goed. Iedereen wordt behandeld als een individu, of je nu een been hebt gebroken, behandeld wordt voor kanker, of last hebt van een psychische stoornis. Alles is erop gericht om weer zelfstandig te kunnen functioneren in de maatschappij. Behandeltijden zijn verkort, goed is goed, denkt men. Als iemand weer zelfstandig is, kan hij of zij naar huis. Ook de kosten spelen daarbij een rol: een lange opname is duur en moet dus worden vermeden.

Ik wil het hebben over de psychiatrie. Want dat is het enige speelveld waarin zelfstandigheid tegelijkertijd ook een risico is. We leven in een wereld waarin mensen steeds meer moeten samenwerken om te goed te kunnen leven, er zijn steeds meer vrijwilligers in de zorg, steeds meer buurtwerkers en steeds meer ambtenaren die aansturen op samenwerking.

In de psychiatrie mag je naar huis als je zelfstandig kunt functioneren, en zelfstandigheid is in de psychiatrie het volgende: een rustig persoon die regelmatig eet en slaap, en nooit boos wordt. Er wordt niet gekeken naar de sociale vaardigheden van een persoon, als iemand zich altijd opsluit op zijn kamer, en zich niet bemoeit met anderen, is dat ook goed. En dat vind ik jammer. Want iemand die zich opsluit in zijn huis, kan niet meedoen in de maatschappij. Hij zondert zich af, krijgt gewoon zijn uitkering en koopt daarvan wat hij nodig heeft in zijn kluizenaarsbestaan.

Willen wij kluizenaars toestaan in onze maatschappij? Wat is de kans dat daartussen weleens terroristen kunnen zitten? Die sluiten zich ook op en kijken de hele dag op internet naar manieren om de samenleving een hak te zetten. Stedelijke kluizenaars zijn een bedreiging voor de maatschappij en zichzelf, zij kunnen dingen voorbereiden waar we niet blij mee zijn.

Want iedereen wil toch uiteindelijk een rol spelen in de maatschappij, dat is de menselijke natuur. Ik pleit dan ook voor meer SAMEN in de psychiatrie, dat iemand pas naar huis mag als hij ook af en toe aan tafel komt zitten om te eten, als hij af en toe een praatje maakt met iemand op de afdeling of met iemand van de verpleging, kortom, als hij normaal, wenselijk sociaal gedrag vertoont.

Het is mogelijk om dit aan te bieden, daarvoor hoeven er geen regeltjes te worden veranderd, daarvoor hoeven er geen gebouwen te worden verbouwd, daarvoor hoeft geen extra personeel te worden aangenomen. Het enige wat anders moet, zijn de gesprekken tussen de psychiater en de cliënt. Voorwaarden stellen om normaal en wenselijk sociaal gedrag af te dwingen, in plaats van alleen maar toe te werken naar rust, door middel van pillen.

Een opname in een kliniek of ziekenhuis kan helend werken, als je daarna naar buiten kunt met een lichaam dat goed functioneert, en een geest die vrij is. Vrij van angst voor andere mensen, vrij van vooroordelen over andere mensen, vrij van gedachten over de dood en een mooi levenseinde. Zo kunnen we mensen redden in de psychiatrie, let maar eens op!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s