Samen naar de dierentuin in Rotterdam!

We moesten op tijd aanwezig zijn in het kleine klooster aan de Roland Holststraat, de bus zou op tijd komen. Binnen was het een gezellige geroezemoes. Alle mensen samen aan een lange tafel, een paar kinderen, buiten zaten ook nog mensen. Dit beloofde een spannende dag te worden.

In de bus ging ik bij mij groepje zitten, een Syrische familie van 6 personen. Iedereen had groene polsbandjes om, waarschijnlijk voor de kassa, want we konden gewoon doorlopen. Goed bedacht, Sazan! Het Oceanium zagen we het eerst, rotsblokken en water. Wat was ik benieuwd wat ze zouden vinden van de tunnel. Samen dieren kijken ontlokt aan iedereen allerlei geluidjes en herinneren, dus communiceren ging prima. Geen les vandaag, maar gewoon lekker praten en genieten.

Maar gelukkig kon ik ook terecht met Engels. Mijn zusje voor vandaag, Moslim Diva Mariam uit Zwolle, was de eerste die me aansprak in het Engels en vertelde dat ze architect was. De tranen sprongen in mijn ogen, want daar heb ik ook een diploma voor gehaald, lang geleden. Haar broer Mohamad sprak ook Engels, heel goed, en we hadden het over van alles. Over zijn tijd in Roemenië, in een fabriek waar hij woonde en werkte, maar wat voelde als een gevangenis, waaruit hij gelukkig is ontsnapt. Na 9 jaar Roemenië is Nederland voor hem en zijn familie een paradijs.

Pauze. Verzamelen bij de Kamelen . We komen Corry tegen, ook een begeleidster vandaag, ze zoekt al een tijdje naar de weg. Samen komen we toch op tijd. Er wordt eten uitgedeeld, en grapjes, de gidsen luisteren goed en begrijpen precies wat er allemaal bedoeld wordt, met hulp van elkaar. We maken samen een groepsfoto en er wordt wat gelachen.

Weer op weg. Wordt nog een lange middag want de bus komt pas om 6 uur om de files een beetje te vermijden. Eerst naar de Rivierenhal, maar ik heb het verkeerd gelezen, er staat: Rivierahal. Het is er warm en vochtig, en er zitten vogels. Ik neem een Hertog-Jan, bestel bij een aardige moslima achter de bar. Veel moslims trouwens in het park vandaag, het lijkt voor hen wel een memory lane, zoals ze lijken stil te staan bij dingen die ze herkennen.

Al met al was het een geweldige dag, wat een feest om vrijwilliger te zijn bij het Mondiaal Centrum. Bedankt Marianne, Dik,  Jan, Bram, Frans en alle anderen voor het vinden van deze islamitische Moeder Overste, Sazan Melko. En bedankt voor de mooie orchideeën die Sazan aan het einde mocht overhandigen aan een van de vrijwilligers. Iedereen heeft zich enorm positief ingezet, en dat mag weleens gezegd worden, dat zijn we gewend hier in Boeimeer. Karin, ook voor jou een aanradertje!

This was the Beginning…

4 Juli. Het Begin.Boston Tea Party, Confetti in de haven.

Ergens in juli. Amsterdam. De Balie. 2011. Mijn carriere als journaliste begon, ik voelde het aan mijn water.

Naast mij zat een meisje, een jonge vrouw, die met belangstelling naar me keek.

“Vandaag ga ik under-cover”, zei ik. “Als journaliste”.

Ik had een  ticket op zak voor drie overnachtingen bij het Leger des Heils, ergens aan een Amsterdamse gracht. “Mijn zus is een kapitalist, en ik ben een communist”! had ik uitgeroepen.

Het was waar, zei ik. Mijn zus, dik huis in Amsterdam-West, financieel analist in de internationale aandelenhandel, man werkte als account-manager bij de Theodoor Gielissenbank, ergens in het centrum van Amsterdam. Dikke witte Renault voor de deur met park-assist. Kinderen, spullen, de hele teringzooi.

En ik? “Nog niet eens een uitkering, dame”. Net terug uit Curacao probeerde ik weer wat op te bouwen in mijn eigen land, maar dat had heel wat voeten in de aarde gehad tot nu toe. Die man achter de balie bij het Leger des Heils moet het hebben vermoed, want hij wierp een blik op zijn beeldscherm, en ik kreeg de tickets. “Drie dagen”, zei hij, en ik was tevreden.

Uiteindelijk ben ik er nooit gaan slapen. Maar dit stukje heb ik altijd nog willen schrijven. Over hoe het afliep na een nachtje in het Nadia Hotel aan de Rozengracht met Soefyan, de mooie Marokkaanse jongen van 24, die mij de hele nacht wakker hield, en waar ik de gordijnen van het plafond trok toen hij niet meer terugkwam. Ik rende over de gang, naakt, maakt een dame bang die daar werkte, maar zei toen snel dat het een grapje was. De directeur gaf ik nog snel mijn visitekaartje voordat ik vertrok met handboeien op mijn rug. “Ik word beroemd!” fluisterde ik.

Under cover. De leukste vorm om journalistiek onderzoek te doen. Valt dat binnen de morele code van het vak? Moet je dan nog bronnen raadplegen? Ik leer het nu allemaal uit mij lesboek Basiscursus Journalistiek van de NTI> September examen.

Word ik dan eindelijk een echte journalist, zoals ik toen de dagdroomde in de Balie, of ben ik het altijd al geweest? Zit het in je bloed, of in de boeken, of allebei?

U mag het bepalen.