Energie Centrale Curacao

Op Curacao staat een raffinaderij. Deze is in 1985 verkocht aan het Eilandgebied, door de Shell, voor 1 gulden. Op 30 mei 1969 was de raffindaerij het startpunt voor een grote demonstratie tegen ongelijkheid in salariëring.

Deze raffinaderij staat er nog steeds, en levert werk op voor 1200 inwoners van Curacao. dat levert belastinginkomsten op. En gezinnen kunnen hiervan eten. Curacao heeft 160.000 inwoners.

Andre Casimiri heeft een plan gemaakt voor het terrein van de raffinaderij: Greentown. Een duurzame stad, met een nieuw theater/conferentie centrum, aanlegsteigers voor boten en luxe woningen. En veel meer moderne ideeën voor hergebruik en energiebesparing. Mooie plaatjes laten maken, dat wel, maar verder een nogal abstract idee.

Nu lijkt het mij beter om de raffinaderij te behouden, wat betreft gebouwen en groen. Niks meer aan doen. Gewoon schoonmaken en een beetje bijhouden. De zon schijnt al, de wind waait al….

Ik stel het volgende voor. We organiseren een omgekeerde kraakactie. Iedere werknemer neemt extra boterhammetjes mee naar het werk, en een emmertje verf. Om 17u gaat de zoemer, iedereen mag naar huis. Maar niemand gaat door de poorten naar buiten, of laten we zeggen: maximaal 20%.

De rest overnacht op het terrein. In de kantoren, onder een boom. De volgende ochtend gaat iedereen iets doen om het terrein schoner en gezelliger te maken: vegen, poetsen, sorteren van materiaal. Er wordt geschilderd in alle kleuren van de regenboog. Via smartphones weten andere mensen op het eiland – en ver daarbuiten – wat er aan de hand is, en gaan een kijkje nemen, of een helpende hand bieden….

Zo verandert de raffinaderij langzaam maar zeker in een Greentown, gewoon omdat het kan, en omdat God het zo heeft gewild. Veel succes morgen, meisjes en jongens, dit is een gratis ideetje van Sinterklaas. Als we met elkaar samenwerken, materialen en eten delen, zijn we een duurzame samenleving. De tijd komt dan even stil te staan, want de raffinaderij blijkt een juweeltje te zijn, ook van de natuur. Vlinders komen terug, mierenhopen bouwen mee, makwaku’s houden de wacht, in spiralen boven het terrein….

In de Tweede Wereldoorlog hebben de Amerikaanse vliegtuigen kerosine gehaald van deze raffinaderij.  Niet voor niet noem ik Curacao: The Island of Love. De raffinaderij is Werelderfgoed, UNESCO zal dat wel begrijpen, ook zonder dossiers en conferenties.

Love & Happiness verspreiden, daar gaat het ons toch om?

Deel dit verhaal met zoveel mogelijk mensen, en je zult zien: het lukt!!!

Thanks to Mark Zuckerberg, United States of America.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s