Wetenschap op haar retour

De Westerse wereld heeft tegenwoordig heel wat te stellen met allerlei ziektes. Tegelijkertijd verovert het alternatieve circuit steeds meer terrein. Als we slim zijn, beginnen we met integratie van de twee methodes om mensen te genezen.

Oosterse en westerse methoden zijn namelijk aanvullend. In het Westen maar ook in het Oosten gaat men ervan uit dat lichaam en geest 1 zijn. Het Westen beschouwt het lichaam en de geest als een stuk techniek, het Oosten beschouwt het lichaam en de geest als een eenheid van energie. Beiden hebben gelijk, en als het samen gaat, komt het goed.

Wat beide methoden missen, is kennis van lichaam en geest, kennis van energie. Kennis die je alleen maar kunt opdoen door eigen ervaringen. Als we ons lichaam goed kennen, en als we onze sociale en economische werkelijkheid goed kennen, kunnen we genezen, zonder of met medicatie, dat hangt af van de ernst van de klachten.

Oosten en westen kunnen feitelijk niet zonder elkaar, ze zijn aanvullend. De gezondheidszorg in het Westen herstelt een stukje techniek, een stukje chemie, waarop de zorg uit het Oosten kan regelen dat er energie gaat stromen in het nieuwe stukje techniek. Meditatie, muziek, beweging, zijn allemaal methodes om de techniek van lichaam en geest te laten stromen.

Op deze manier worden trauma’s verwerkt, worden mensen zich weer bewust van het heden, hun mogelijkheden en hun bestaan in het hier en nu.

Maar wat echt vernieuwend is in het verenigen van oost en west, is het handelen vanuit liefde. In het Oosten hebben we kamasutra, in het westen hebben we porno en seksindustrie. Als we het toestaan dat het bedrijven van de liefde onderdeel vormt van een genezingsproces, kunnen medicijnen en andere technische behandelmethodes langzaam worden opgegeven. We kunnen beginnen met seks met de dokter ūüėČ

Mensen kunnen dan elkaar genezen, er zijn geen dokters meer nodig. Een zelfvoorzienende maatschappij, waarin mensen goed zijn voor elkaar, en samen in bed sterker worden, elkaar voeden, elkaar beminnen, elkaar liefhebben.

Om dit te realiseren moeten we durven denken vanuit polygamie, het is niet waar dat de liefde bedrijven met je vaste partner je beter kan maken. Je kunt niet verwachten dat 1 persoon jou alles geeft wat je nodig hebt, hij is niet je alter ego. Soms is een stelletje alleen bij elkaar om kinderen te maken, of om samen zaken te doen. Elk liefdesstel heeft een tijdelijke bestemming, na het bereiken van die bestemming is het de bedoeling om door te reizen.

Life is about the Journey, not the Goal.

 

 

Advertenties

Restauratie van de samenleving?

Restauratie van een gebouwen is 1 ding. Restauratie de samenleving is iets anders. Veel harder nodig, veel lastiger ook. Want de samenleving splitst zich langzaam in 2 delen. Tachtig procent is gelukkig en welvarend, twintig procent leeft onder de lijn. Met wetten en regels proberen wij de veiligheid te bewaken, op straat en in de huizen, kerken, gebouwen en onder afdakjes. In boten ben je veilig, dat is een soort tussenwereld….maar twintig procent van de samenleving heeft te maken met uitsluiting, discriminatie, racisme en geweld omdat we tachtig procent van de bevolking beschermen tegen deze onderlaag door de Wet BOPZ.

De Wet BOPZ is gemaakt om mensen die in de war zijn, te kunnen opsluiten in psychiatrische ziekenhuizen en verplicht op medicatie te zetten. Dit heeft goed gewerkt in tijden dat er Damschreeuwers waren, Volkerts van der G. die pistolen trekken tegen mensen die de waarheid verkondigen.

Mensen die op dit moment de waarheid verkondigen – artiesten, kunstenaars, zorgzame, creatieve moeders en liefdevolle vaders -, worden gezien als mensen die in de war zijn. die hun geld besteden aan mensen die het nodig hebben, graag voor Sinterklaas spelen, die graag mensen helpen en inspireren met de mooie dingen die zij maken.

Wat helemaal niet kan: met iemand de liefde bedrijven die zich bevindt onder die twintig procent die kennelijk in de war zijn, die niet voor zichzelf kunnen zorgen, geen vaste woon- of verblijfplaats hebben, die niet te traceren zijn. Nederland creeert een onderlaag van mensen die avontuurlijk zijn, die zich niet binden aan adressen en sofinummers, mensen die genieten van elke stad alsof het hun geboortegrond is.

Ten tijde van de geboorte van Jezus moest iedereen zich van de Romeinse keizer registreren in de stad van geboorte, om vervolgens gewoon weer naar huis te gaan. waarom vinden wij het zo belangrijk dat mensen een vaste woon- en verblijfplaats hebben? Om ervoor te zorgen dat iedereen belasting betaalt, dat iedereen ter verantwoording kan worden geroepen als instanties vinden dat zij in de war zijn?

Instanties zijn ZELF in de war: als hun regeltjes waren waardevol ten tijde van chaos, in jaren tachtig, toen iedereen vrij dacht over de liefde, maar de economie maar niet groeide. Samen hebben we ervoor gezorgd dat de economie kon groeien, door netjes te solliciteren, belasting te betalen en de kunstenaars onder ons te onderhouden.

Nu is het tijd om de kunstenaars vrij te laten, te helpen met de groei van de economie. Restauratie van de samenleving betekent het herstellen van de vrijheid, iedereen te behandelen als gelijken, zoals artikel 1 van de Grondwet van ons vraagt. De Wet BOPZ doet dat niet. Zij zet mensen buiten spel, kunstenaars buiten spel, kunstenaars zonder diploma van een kunstacademie, maar met veel levenservaring en inzicht in het functioneren van mensen in het algemeen en steden in het bijzonder.

Als we deze kunstenaars weer los laten, vrijheid geven in hun stad, kunnen er mooie projecten ontstaan, die het geluk kunnen terugbrengen in de huizen en op de plekken waar mensen wonen die nog net binnen de tachtig procent vallen.

Wie tot 10 kan tellen, kan de economie versnellen. 1 2 3 4 5 6 7 8 9……10!!! Wie niet weg is, is gezien, ik kom!!! J’arrive!!!

Restauratie

Oud is mooi, vinden we, als we kijken naar Kunst & kitsch. Oud is veel geld waard, vinden we, als we naar Kunst & kitsch kijken.

Oude gebouwen zijn weinig waard, omdat we er veel geld in moeten steken om ze weer bruikbaar te maken. Denken we.

Restauratie kan veel goedkoper. Restauratie betekent namelijk niet meer dan het herstellen van de bruikbaarheid en het herstellen van het oorspronkelijke verhaal van het gebouw. Een gebouw vertelt een verhaal, als er sporen zijn van het verleden. Vaak is een oud gebouw in haar leven meerdere keren aangepast aan de eisen van de tijd.

Zo was ik in het oude hoofdkantoor van de NMB, nu ING bank, in Amsterdam Zuid-Oost. Gebouwd in een voor die tijd vernieuwende stijl, het organisch bouwen. In de hal zijn tegenwoordig draaideuren geplaatst, om te controleren wie er binnen komen. De mooie trappartijen met leuningen als waterstromen zijn daardoor niet meer ervaarbaar.

Ik kijk uit naar de tijd dat poortjes en pasjes niet meer nodig zijn. Dat er gewoon een portier zit om je te melden. Nu lopen er dames met mooie mantelpakjes die je te woord staan – heel vriendelijk – maar je moet nog steeds door een poortje. Gevolg van onze angst voor terrorisme.

Gaat dit nog voorbij? Kan ik verwachten dat de poortjes binnen een jaar verdwijnen, dat er alleen nog cirkels op de vloer overblijven die vertellen dat we ooit bang waren voor elkaar?

Het lijkt me erg mooi: rode cirkels op de vloer, waarop je even kunt stilstaan bij de tijden die achter ons liggen, een monument voor de Derde Wereldoorlog, waar we nu nog middenin zitten. En dat we die cirkels langzaam gaan transformeren tot cirkels in alle kleuren van de regenboog, met een gouden rand eromheen. Het trauma is dan verwerkt, en we genieten van het kleurige tapijt in de hal van NMB.

Op deze manier wil Foundation of Dream plekken en gebouwen transformeren tot een toekomstbestendige ruimte. Waar mensen zich veilig voelen, waar mensen welkom zijn, waar mensen met elkaar omgaan op basis van universele natuurwetten: vertrouwen in elkaar door middel van een oogopslag, gedrag en kleding. Alles is in die zin architectuur, kleuren, materialen, bewegingen, geluiden. We hoeven niet bang voor elkaar te zijn, als we vertrouwen hebben in deze universele natuurwetten.

Wilt u eens weten welke wetten er kunnen worden toegepast in uw buurt of woning, in uw kantoor of kerk? Lees het stuk over architectuur op onze website, en bel ons voor een stukje veldwerk: rondleiding op de plek, en het vertellen van het verhaal van de plek. Wij verbinden mensen met plekken, wij zijn er om opnieuw die verbinding te leggen, zodat mensen weer hun geluk kunnen vinden op die plek, die u zo waardevol vindt. Meestal met weinig investeringen, we bouwen dat geleidelijk op, zodat meerdere mensen hun steentje kunnen bijdragen, en mens en gebouw weer naar elkaar toe kunnen groeien….

 

Digitaal stemmen

Het zou zo mooi zijn als we Facebook konden gebruiken voor de democratie. Technisch is het mogelijk, alleen is nog niemand op het idee gekomen om het echt in te voeren.

Mijn voorstel is om het eens te proberen. We prikken een datum, laten we zegge: 1 november. Op die dag kun je iemand liken die in Nederland woont, of op 1 van de Antillen is geboren. Wil je niet gekozen worden tot parlementslid, dan blokkeer je voor die dag je account.

Na 24 tellen we het aantal likes. De eerste 150 mensen met de meeste likes vormen vanaf 2 november het nieuwe Nationale Parlement van Nederland. Het is niet nodig dat je naar Den Haag verhuist, je baan opzegt of andere praktische dingen verandert in je leven.

 

Vanaf 2 november vinden alle debatten in de Tweede Kamer plaats via een live stream (bestaat nu al). Stemmen gebeurt als volgt: er wordt een wetsvoorstel gepubliceerd via een vaste, besloten groep op Facebook. Als je voor bent, like je het wetsvoorstel. Als een wetsvoorstel binnen 2 uur meer dan 75 likes krijgt, is het er door.

Er bestaan nu al twee besloten groepen op Facebook die kunnen experimenteren met dit systeem:

Links Liberaal Nederland: over vrijhandel

Buurtbelangen Nederland: over sociale zaken

Deze twee pagina’s zijn het resultaat van vier jaar samen regeren door PvdA en VVD. Deze partijen hebben er samen voor gezorgd dat sociale zaken geen onderdeel meer vormen van de economie, en dat handel los staat van belasting heffen.

In ons land kunnen we veel beter voor elkaar zorgen als er geen belasting meer wordt betaald, en als we de zorg uitbesteden aan ons sociale netwerk, zonder kosten. Gebouwen staan er al, kassa’s werken, verlichting, inrichting, alles is al aanwezig.

Revolutionair? Ze noemen mij ook wel: Maria Guevara. Evita Perron of Madonna, wat maakt het allemaal nog uit. Als we alles met elkaar durven op te lossen via digitaal stemmen, zijn we binnenkort een land met maar 1 wet: de Grondwet. Een Grondwet met maar 1 artikel, artikel!: alle mensen in Nederland zijn gelijk, en dienen als gelijken te worden behandeld….xxx

Liefde overwint alles, zelfs de zwaarste politieke storm.

DENK na. Stem digitaal. Op 1 november hebben wij een nieuw parlement, en iedereen kan weer rustig slapen!!!

Energie Centrale Curacao

Op Curacao staat een raffinaderij. Deze is in 1985 verkocht aan het Eilandgebied, door de Shell, voor 1 gulden. Op 30 mei 1969 was de raffindaerij het startpunt voor een grote demonstratie tegen ongelijkheid in salari√ęring.

Deze raffinaderij staat er nog steeds, en levert werk op voor 1200 inwoners van Curacao. dat levert belastinginkomsten op. En gezinnen kunnen hiervan eten. Curacao heeft 160.000 inwoners.

Andre Casimiri heeft een plan gemaakt voor het terrein van de raffinaderij: Greentown. Een duurzame stad, met een nieuw theater/conferentie centrum, aanlegsteigers voor boten en luxe woningen. En veel meer moderne idee√ęn voor hergebruik en energiebesparing. Mooie plaatjes laten maken, dat wel, maar verder een nogal abstract idee.

Nu lijkt het mij beter om de raffinaderij te behouden, wat betreft gebouwen en groen. Niks meer aan doen. Gewoon schoonmaken en een beetje bijhouden. De zon schijnt al, de wind waait al….

Ik stel het volgende voor. We organiseren een omgekeerde kraakactie. Iedere werknemer neemt extra boterhammetjes mee naar het werk, en een emmertje verf. Om 17u gaat de zoemer, iedereen mag naar huis. Maar niemand gaat door de poorten naar buiten, of laten we zeggen: maximaal 20%.

De rest overnacht op het terrein. In de kantoren, onder een boom. De volgende ochtend gaat iedereen iets doen om het terrein schoner en gezelliger te maken: vegen, poetsen, sorteren van materiaal. Er wordt geschilderd in alle kleuren van de regenboog. Via smartphones weten andere mensen op het eiland – en ver daarbuiten – wat er aan de hand is, en gaan een kijkje nemen, of een helpende hand bieden….

Zo verandert de raffinaderij langzaam maar zeker in een Greentown, gewoon omdat het kan, en omdat God het zo heeft gewild. Veel succes morgen, meisjes en jongens, dit is een gratis ideetje van Sinterklaas. Als we met elkaar samenwerken, materialen en eten delen, zijn we een duurzame samenleving. De tijd komt dan even stil te staan, want de raffinaderij blijkt een juweeltje te zijn, ook van de natuur. Vlinders komen terug, mierenhopen bouwen mee, makwaku’s houden de wacht, in spiralen boven het terrein….

In de Tweede Wereldoorlog hebben de Amerikaanse vliegtuigen kerosine gehaald van deze raffinaderij.  Niet voor niet noem ik Curacao: The Island of Love. De raffinaderij is Werelderfgoed, UNESCO zal dat wel begrijpen, ook zonder dossiers en conferenties.

Love & Happiness verspreiden, daar gaat het ons toch om?

Deel dit verhaal met zoveel mogelijk mensen, en je zult zien: het lukt!!!

Thanks to Mark Zuckerberg, United States of America.

Homo’s in Amsterdam

Een week na Gay Pride kan Amsterdam de balans opmaken. Is er ruimte voor vrije seks in de hoofdstad van de liefde, of mag er eigenlijk helemaal niks meer?

Ik sprak een leuke jongen uit Venezuela, in het Engels. Hij kwam uit een huis waar ik twee regenboogvlaggen had zien hangen, en had zin in een gesprek over homoseksualiteit. Gewoon op een maandagochtend. Niet over seks, over pijpen, travestieten of andere smeerlapperij (vind men in den lande), nee, gewoon over homoseksulateit.

Toen ik hem in het Spaans aansprak, ging hij er even bij zitten. ‘Ja, dat klopt wel ja, dat homo’s bang zijn voor de sensualiteit van vrouwen. Ze willen het nadoen, maar dat is moeilijk!

 

GGz in de versnelling

Sinds een paar weken is mijn lot weer in handen van de GGz. Op 10 juli werd ik gearresteerd op de Dam, vanwege belediging van een agent in functie. Op mijn beurt kan ik hem aanklagen vanwege uitlokking. Hij sprak mij aan met de woorden: ‘Ik pik die shit niet van jou!’ En ik antwoordde in dezelfde ordinaire straattaal, en noemde hem een lul, in zijn gezicht.

Nederland is de weg kwijt. Verwarde mensen zijn overal, behalve op straat. Beveiligers zijn in de war, psychiaters zijn in de war. Hoe is het mogelijk dat zo’n intelligente, mooie vrouw zich laat oppakken door de politie?

Met mijn arrestatie wil ik een statement maken: in Nederland kan iedereen vrijheid ervaren, zelfs als je¬†geen geld hebt, geen baan, geen familie en geen auto.¬†Iedereen is in Nederland verzekerd tegen van alles, iedereen heeft ’s nachts een slaapplaats, iedereen kan zorgen dat hij lichamelijk en geestelijk fris is.

Op dat moment ontstaat er ruimte om grenzen te verleggen. Met mijn actie heb ik willen aantonen dat het mogelijk is om je op de Dam helemaal uit te kleden (heb ik echt gedaan, tien seconden stond ik in mijn blote billen voor het monument), en daarmee het cultureel erfgoed van die magische plek te verspreiden. Flower Power, Love Peace & Happiness, het is allemaal nog springlevend in Amsterdam!!

De avond van tevoren had ik me namelijk goed voorbereid. Ben gaan stappen in een ieniemienie superkort jurkje met sexy kanten slip eronder. de Marokkaanse beveiliger liet mij vlot door, en ik kon lekker dansen. Een uur later mocht ik echter niet meer binnen. Tussendoor had ik me lekker laten nemen door een knappe Irakees, op een motorkap langs de dichtstbijzijnde gracht. We waren bij Van Dijk, in de buurt van het Leidse Plein. Marokkaanse beveiliger was erg in de war door de hele situatie, en werd steeds stugger, tot het agressieve toe……

Zondag dacht ik dus: als je in deze toffe hoofdstad van Nederland gewoon op straat kunt genieten van een penetratie, dan kan ik vast wel een tongzoen geven aan deze gave man. Die agent wist eigenlijk ook niet wat hij moest doen. Er gingen geruchten rond dat ik mij liet bevredigen, maar hij wist dat dat niet strafbaar was. En toen probeerde hij dus maar een uitlokking, in straattaal, om te laten zien dat hij een toffe agent was. Hij wist zich gewoon geen houding te geven bij het zien van zoveel liefde…

En ik heb zijn kont nog gered, door te roepen naar de mensen dichtbij: ‘He het is gewoon een toneelstukje hoor, ik ken hem nog van de lagere school, en we hebben een pakkie gejat bij de politie! Langzaam liepen de agenten met mij het heuveltje af, weg van het toneel van de liefde, om mij ver weg te stoppen in de kerkers van onze gemeenschap….