Samen naar de dierentuin in Rotterdam!

We moesten op tijd aanwezig zijn in het kleine klooster aan de Roland Holststraat, de bus zou op tijd komen. Binnen was het een gezellige geroezemoes. Alle mensen samen aan een lange tafel, een paar kinderen, buiten zaten ook nog mensen. Dit beloofde een spannende dag te worden.

In de bus ging ik bij mij groepje zitten, een Syrische familie van 6 personen. Iedereen had groene polsbandjes om, waarschijnlijk voor de kassa, want we konden gewoon doorlopen. Goed bedacht, Sazan! Het Oceanium zagen we het eerst, rotsblokken en water. Wat was ik benieuwd wat ze zouden vinden van de tunnel. Samen dieren kijken ontlokt aan iedereen allerlei geluidjes en herinneren, dus communiceren ging prima. Geen les vandaag, maar gewoon lekker praten en genieten.

Maar gelukkig kon ik ook terecht met Engels. Mijn zusje voor vandaag, Moslim Diva Mariam uit Zwolle, was de eerste die me aansprak in het Engels en vertelde dat ze architect was. De tranen sprongen in mijn ogen, want daar heb ik ook een diploma voor gehaald, lang geleden. Haar broer Mohamad sprak ook Engels, heel goed, en we hadden het over van alles. Over zijn tijd in Roemenië, in een fabriek waar hij woonde en werkte, maar wat voelde als een gevangenis, waaruit hij gelukkig is ontsnapt. Na 9 jaar Roemenië is Nederland voor hem en zijn familie een paradijs.

Pauze. Verzamelen bij de Kamelen . We komen Corry tegen, ook een begeleidster vandaag, ze zoekt al een tijdje naar de weg. Samen komen we toch op tijd. Er wordt eten uitgedeeld, en grapjes, de gidsen luisteren goed en begrijpen precies wat er allemaal bedoeld wordt, met hulp van elkaar. We maken samen een groepsfoto en er wordt wat gelachen.

Weer op weg. Wordt nog een lange middag want de bus komt pas om 6 uur om de files een beetje te vermijden. Eerst naar de Rivierenhal, maar ik heb het verkeerd gelezen, er staat: Rivierahal. Het is er warm en vochtig, en er zitten vogels. Ik neem een Hertog-Jan, bestel bij een aardige moslima achter de bar. Veel moslims trouwens in het park vandaag, het lijkt voor hen wel een memory lane, zoals ze lijken stil te staan bij dingen die ze herkennen.

Al met al was het een geweldige dag, wat een feest om vrijwilliger te zijn bij het Mondiaal Centrum. Bedankt Marianne, Dik,  Jan, Bram, Frans en alle anderen voor het vinden van deze islamitische Moeder Overste, Sazan Melko. En bedankt voor de mooie orchideeën die Sazan aan het einde mocht overhandigen aan een van de vrijwilligers. Iedereen heeft zich enorm positief ingezet, en dat mag weleens gezegd worden, dat zijn we gewend hier in Boeimeer. Karin, ook voor jou een aanradertje!

Advertenties

This was the Beginning…

4 Juli. Het Begin.Boston Tea Party, Confetti in de haven.

Ergens in juli. Amsterdam. De Balie. 2011. Mijn carriere als journaliste begon, ik voelde het aan mijn water.

Naast mij zat een meisje, een jonge vrouw, die met belangstelling naar me keek.

“Vandaag ga ik under-cover”, zei ik. “Als journaliste”.

Ik had een  ticket op zak voor drie overnachtingen bij het Leger des Heils, ergens aan een Amsterdamse gracht. “Mijn zus is een kapitalist, en ik ben een communist”! had ik uitgeroepen.

Het was waar, zei ik. Mijn zus, dik huis in Amsterdam-West, financieel analist in de internationale aandelenhandel, man werkte als account-manager bij de Theodoor Gielissenbank, ergens in het centrum van Amsterdam. Dikke witte Renault voor de deur met park-assist. Kinderen, spullen, de hele teringzooi.

En ik? “Nog niet eens een uitkering, dame”. Net terug uit Curacao probeerde ik weer wat op te bouwen in mijn eigen land, maar dat had heel wat voeten in de aarde gehad tot nu toe. Die man achter de balie bij het Leger des Heils moet het hebben vermoed, want hij wierp een blik op zijn beeldscherm, en ik kreeg de tickets. “Drie dagen”, zei hij, en ik was tevreden.

Uiteindelijk ben ik er nooit gaan slapen. Maar dit stukje heb ik altijd nog willen schrijven. Over hoe het afliep na een nachtje in het Nadia Hotel aan de Rozengracht met Soefyan, de mooie Marokkaanse jongen van 24, die mij de hele nacht wakker hield, en waar ik de gordijnen van het plafond trok toen hij niet meer terugkwam. Ik rende over de gang, naakt, maakt een dame bang die daar werkte, maar zei toen snel dat het een grapje was. De directeur gaf ik nog snel mijn visitekaartje voordat ik vertrok met handboeien op mijn rug. “Ik word beroemd!” fluisterde ik.

Under cover. De leukste vorm om journalistiek onderzoek te doen. Valt dat binnen de morele code van het vak? Moet je dan nog bronnen raadplegen? Ik leer het nu allemaal uit mij lesboek Basiscursus Journalistiek van de NTI> September examen.

Word ik dan eindelijk een echte journalist, zoals ik toen de dagdroomde in de Balie, of ben ik het altijd al geweest? Zit het in je bloed, of in de boeken, of allebei?

U mag het bepalen.

Maxima in Amsterdam?

Weetje wat ik denk? Dat Maxima stiekem ergens van droomt. Van een huisje in Amsterdam. Geen villa geen Oud-Zuid maar gewoon een studiootje ergens dichtbij de Albert Kuip. Want daar is het voor altijd vakantie.

Op en neer in de straat vol marktkramen, je kunt gewoon op en neer lopen totdat je vind wat je zoekt. Koopmannen, prijzen, alles is vrij. En achter de kramen gewone winkels, pakhuizen vol reistassen, rugzakken, tasjes van om je schouder. Kun je altijd op reis.

Schiphol, naar pappa, of de de trein naar Den Haag. Waar is je thuis, als je geboren bent in een land met een Casa Rosada en Dwaze Moeders, gewoond hebt in New York en Sevilla (al was het maar voor die ene week waarin ze dat feestje had , met haar vriendinnen en ze haar Willme ontmoette).Waar ze verliefd werdop een man waarvan haar vriendinnen zeiden dat hij niet bij haar paste. Ze was toch zeker geen…..

Trump zou het wel weten. Af en toe gewoon hoeren en sloeren op de wallen, een psilje pakken in de Heinekenhoek of swingen bij Jansen.

Maxima niet. Die droomt vast van de trein. Dat geweldige apparaat dat je in dromenland kan brengen. Over London, Parijs, Berlijn. Madrid. Dat kun je soms beter vliegen voor die prijzen van tegenwoordig.

Maxima in Amsterdam. Ziet u het voor zich? Ik wel. En dan elke dag met de trein op neer naar Den Haag. elke dag weer verkleden, want je moet er in Den Haag op je Paasbest uitzien als je op stap gaat. De kleren blijven voorlopig thuis. Een klein koffertje is genoeg. Voor wat hoedjes, een pet, een spijkerbroek en een rokje voor warme dagen. De rest koop ze wel op de Albert Kuip. Daar kijken ze niet op van beroemdheden, daar ben je veilig, ook al heb je geen mannen met oortjes op de achtergrond, die meekijken.

Maxima, waar ben je vandaag? Al stiekem onderweg via de webcam, al aan het struinen op Googel? Om Willem te laten zien dat er nog veel meer mogelijk is om dichtbij het volk te staan? Ik wens haar succes bij het vervullen van haar dromen. Ik wil ook naar Amsterdam, over een paar jaar. Samen winkelen. Samen koffie drinken op de Dam. Samen Madame Tussaud bekijken en lachen om haarzelf.

Soms moet je je vermommen. Vandaag was ik even de Linda. Wie weet wordt het opgepikt. Nieuws travels fast. Als een trein!

De Koran: welkom!

Dit is waarschijnlijk uw eerste les uit een boek dat u nog nooit heeft gelezen. dat u nog nooit heeft gezien, maar waarvan u nog nooit heeft gehoord. Het boek bevat veel vuur! Veel oorlog, veel enge dingen. Dat is wat men u heeft verteld. Dikke boeken zijn erover geschreven, over de Koran, het Boek de Boeken, de wijzen, de geleerden, die lijken op engelen….zeggen ze in de moskee

Soms krijgen moslima´s les in de moskee. Ze kleden zich dan om, ieder in een gewaad uit de woestijn. Dikke truien, lange rokken, mooie ogen, whatsapp bij de hand en luisteren maar. Naar het Woord van God.

Ziet u het voor u? Ik wel. Ik was erbij, toen een keer in september. Mijn eerste les inde moskee en ik was erop gekleed. Na afloop dronk ik een whiskey bij Publieke Werken in de binnenstad van Breda, zo blij was ik dat ik nog wat meer wist over die gekke vrouwen in die gewaden waar Geert Wilders zoveel over klaagde.

En toen wist ik het niet meer. Geloof, of ongeloof. Dat is de vraag.

Wie weet het antwoord?

Moet je geloven in elk woord dat de Koran heeft laten zien?

Of moet je twijfelen aan alles en gewoon verder zoeken.

Ga er maar eens voor zitten bij het haardvuur, en u zult antwoorden vinden in uzelf.

Keukenprinses

Hier in Boeimeer is een nieuwe attractie. Vind ik. Je moet even wennen als je er binnenkomt, maar de twee meiden van Kadbanoo, perzisch afhaalhuis, pakken je in. Niet met veel woorden, niet met grote lichtbakken en mooie plaatjes, maar met een perzisch kleedje op de vloer, kunst aan de wand, heerlijke Hollandse koffie en veel verhalen over ondernemen in Boeimeer.

Open zijn ze, ze zijn nog niet zo lang open en maken nog niet genoeg omzet om de kosten eruit te halen. Maar Debbie en Magbube kunnen kletsen en koken tegelijk! Rustig roert de Perzische in haar pannetjes, simpele ingredienten die we allemaal ergens van kennen, en zijn maakt er een potje van haha!

Buiten zit Hans. Hans woont een paar flats verderop, werkt elke dag aan de Riethil, op de fiets heen en terug. En dan bij Kadbanoo even lekker buiten zitten met een kopje koffie. Een grote bak voor maar 2,50 en niet te vergeten zo´n heerlijk Perzisch koekje, gebakken door een bevriende ondernemer. Zo´n koekje heeft niet alleen de naam, maar als je een hap neemt, smelt het koekje weg op je tong en snap je waarom Arabieren van de woestijn houden….

Een aanrader, onze ondernemers hier in Boeimeer. Samen bakken we er wel wat van, hier in Boeimeer, de groenste wijk van Nederland! Na het eten dus nog even een lekkere wandeling door een van de parken, lekker uitbuiken zeg!

Bonnetjes

Sommigen bewaren alles in een schoenendoos, sommigen maken netjes copieen en stoppen die in een map. Vier keer per jaar gaan we optellen, hoeveel kosten hebben we gemaakt? De BTW die we hebben betaald, kunnen we aftrekken van de BTW die we hebben ontvangen, en graag zien we dat dit elkaar opheft. Dus verzamelen we zoveel mogelijk bonnetjes en proberen creatief te zijn.

Wat is aftrekbaar, wat zijn de bedrijfskosten? De belastingdienst heeft lijstjes, die we ongeveer kennen. Maar als je vanuit huis werkt, zoals zovele startende ondernemers doe, zou eigenlijk alles aftrekbaar moeten zijn. Want je hele huishouden werkt mee om jouw bedrijf mogelijk te maken. Niet alleen een printer of een cartridge, niet alleen papier of een nietmachine, maar ook drie maaltijden per dag en sigaretten. Etentjes met vrienden zijn eigenlijk ook bedrijfskosten, je bespreekt je projecten en je krijgt goede tips. Een hapje eten langs de snelweg, in je eentje, op weg naar die andere klant – aftrekbaar.

Ik daag allen ondernemers uit om het eens te proberen. Tel al je onkosten bij elkaar, eten, kleding, horeca, parkeergeld, huur…..kinderoppas, kadootjes voor je vrouw, fietsen voor de kinderen. Alles heb je nodig voor een gezonde werkomgeving, alles nodig voor een goede omzet waar je van kunt eten. Vul gewoonal die kosten in als bedrijfskosten en kijk maar of ze komen controleren. Je moet geluk hebben, maar je hebt ook een goed verhaal.

Lijkt me leuk, collectieve burgerlijke creativiteit vanuit Breda, ondernemershart van Brabant. Als wij het niet doen, doet niemand het. Want in Den Haag wordt alleen maar gerekend aan inkomsten voor de schatkist, en pas in tweede instantie aan de groei van de economie. De politiek is hier oneerlijk in, de economen rekenen aan modellen waarin de overheid financieel sterk moet zijn – terwijl de overheid geen bedrijf is, maar gewoon een club die geld uitgeeft. Over de ruggen van de kleine ondernemers, met veel faillisementen tot gevolg, ze gooien het kind met het badwater weg. Gedoe met onkosten maakt de handel kapot, en ondergraaft de passie waarmee deze harde werkers dagelijks hun best doen.

Alles declareren betekent bovendien minder denkwerk en dus minder hoofdpijn….wie doet er mee?

Begrotingen

Gisteren een goede uitleg gehad van Paul Krusemeijer, gemeente Breda, over de manier waarop de gemeente haar geld beheerd. We waren met drie man van Gemeentebelangen, omdat we willen leren voordat we gaan roepen en omdat we beslagen ten ijs willen komen bij de verkiezingen van volgend jaar maart.

De belangrijkste les: de gemeente is geen bedrijf, zij hoeft geen inkomsten te genereren. Zij hoeft alleen maar geld uit te geven, hoe leuk is dat! Inzicht: de gemeente moet ervoor zorgen dat de burgers geld kunnen verdienen, niet zijzelf. Bij belastingen gaat het dus niet om het belasten van burgers, maar van het maken van een potje om  leuke dingen te doen voor de mensen. Veel mensen voelen het niet zo, dat weet ik, maar dat komt omdat het vertrouwen in de politiek nogal beperkt is.

Wethouders houden van leuke dingen doen voor de mensen, en goede sier maken voor de raad zodat ze tevreden zijn. Het zou in de politiek – en in het leven – veel minder moeten gaan om geld,maar om wat we ermee kunnen bereiken. Daarom heb ik een voorstel: we begroten voortaan per drie maanden. we delen de pot die we jaarlijks krijgen uit Den Haag gewoon in vier stukken, en beginnen aan het werk.

De gemeente heeft in haar begroting heel mooie doelstellingen geformuleerd, het College stelt dat op en de raad keurt het goed. Lees zelf maar op http://www.hetgeldvanbreda.nl. Op basis van dit document kun je gerust de wethouders hun gang laten gaan, zij kennen veel mensen en weten waar de kansen liggen in de stad. Ja, dat gaat over mensen, en dat is iets anders dan vriendjespolitiek. Zonder verbindingen komt er niks tot stand, we moeten risico’s durven nemen op basis van het lef van burgers om hun nek uit te steken. Geef mensen een kans om te schitteren, mensen in organisaties, mensen in de wijken.

Dat was mijn pleidooi. Geen standpunt van Gemeentebelangen, we werken nog aan het programma. Maar als u het met mij eens bent, ga ik mij hard maken voor een andere manier van begroten. korte termijn doen, lange termijn ambities. Laat maar horen….