Energie Centrale Curacao

Op Curacao staat een raffinaderij. Deze is in 1985 verkocht aan het Eilandgebied, door de Shell, voor 1 gulden. Op 30 mei 1969 was de raffindaerij het startpunt voor een grote demonstratie tegen ongelijkheid in salariëring.

Deze raffinaderij staat er nog steeds, en levert werk op voor 1200 inwoners van Curacao. dat levert belastinginkomsten op. En gezinnen kunnen hiervan eten. Curacao heeft 160.000 inwoners.

Andre Casimiri heeft een plan gemaakt voor het terrein van de raffinaderij: Greentown. Een duurzame stad, met een nieuw theater/conferentie centrum, aanlegsteigers voor boten en luxe woningen. En veel meer moderne ideeën voor hergebruik en energiebesparing. Mooie plaatjes laten maken, dat wel, maar verder een nogal abstract idee.

Nu lijkt het mij beter om de raffinaderij te behouden, wat betreft gebouwen en groen. Niks meer aan doen. Gewoon schoonmaken en een beetje bijhouden. De zon schijnt al, de wind waait al….

Ik stel het volgende voor. We organiseren een omgekeerde kraakactie. Iedere werknemer neemt extra boterhammetjes mee naar het werk, en een emmertje verf. Om 17u gaat de zoemer, iedereen mag naar huis. Maar niemand gaat door de poorten naar buiten, of laten we zeggen: maximaal 20%.

De rest overnacht op het terrein. In de kantoren, onder een boom. De volgende ochtend gaat iedereen iets doen om het terrein schoner en gezelliger te maken: vegen, poetsen, sorteren van materiaal. Er wordt geschilderd in alle kleuren van de regenboog. Via smartphones weten andere mensen op het eiland – en ver daarbuiten – wat er aan de hand is, en gaan een kijkje nemen, of een helpende hand bieden….

Zo verandert de raffinaderij langzaam maar zeker in een Greentown, gewoon omdat het kan, en omdat God het zo heeft gewild. Veel succes morgen, meisjes en jongens, dit is een gratis ideetje van Sinterklaas. Als we met elkaar samenwerken, materialen en eten delen, zijn we een duurzame samenleving. De tijd komt dan even stil te staan, want de raffinaderij blijkt een juweeltje te zijn, ook van de natuur. Vlinders komen terug, mierenhopen bouwen mee, makwaku’s houden de wacht, in spiralen boven het terrein….

In de Tweede Wereldoorlog hebben de Amerikaanse vliegtuigen kerosine gehaald van deze raffinaderij.  Niet voor niet noem ik Curacao: The Island of Love. De raffinaderij is Werelderfgoed, UNESCO zal dat wel begrijpen, ook zonder dossiers en conferenties.

Love & Happiness verspreiden, daar gaat het ons toch om?

Deel dit verhaal met zoveel mogelijk mensen, en je zult zien: het lukt!!!

Thanks to Mark Zuckerberg, United States of America.

Advertenties

Homo’s in Amsterdam

Een week na Gay Pride kan Amsterdam de balans opmaken. Is er ruimte voor vrije seks in de hoofdstad van de liefde, of mag er eigenlijk helemaal niks meer?

Ik sprak een leuke jongen uit Venezuela, in het Engels. Hij kwam uit een huis waar ik twee regenboogvlaggen had zien hangen, en had zin in een gesprek over homoseksualiteit. Gewoon op een maandagochtend. Niet over seks, over pijpen, travestieten of andere smeerlapperij (vind men in den lande), nee, gewoon over homoseksulateit.

Toen ik hem in het Spaans aansprak, ging hij er even bij zitten. ‘Ja, dat klopt wel ja, dat homo’s bang zijn voor de sensualiteit van vrouwen. Ze willen het nadoen, maar dat is moeilijk!

 

GGz in de versnelling

Sinds een paar weken is mijn lot weer in handen van de GGz. Op 10 juli werd ik gearresteerd op de Dam, vanwege belediging van een agent in functie. Op mijn beurt kan ik hem aanklagen vanwege uitlokking. Hij sprak mij aan met de woorden: ‘Ik pik die shit niet van jou!’ En ik antwoordde in dezelfde ordinaire straattaal, en noemde hem een lul, in zijn gezicht.

Nederland is de weg kwijt. Verwarde mensen zijn overal, behalve op straat. Beveiligers zijn in de war, psychiaters zijn in de war. Hoe is het mogelijk dat zo’n intelligente, mooie vrouw zich laat oppakken door de politie?

Met mijn arrestatie wil ik een statement maken: in Nederland kan iedereen vrijheid ervaren, zelfs als je geen geld hebt, geen baan, geen familie en geen auto. Iedereen is in Nederland verzekerd tegen van alles, iedereen heeft ’s nachts een slaapplaats, iedereen kan zorgen dat hij lichamelijk en geestelijk fris is.

Op dat moment ontstaat er ruimte om grenzen te verleggen. Met mijn actie heb ik willen aantonen dat het mogelijk is om je op de Dam helemaal uit te kleden (heb ik echt gedaan, tien seconden stond ik in mijn blote billen voor het monument), en daarmee het cultureel erfgoed van die magische plek te verspreiden. Flower Power, Love Peace & Happiness, het is allemaal nog springlevend in Amsterdam!!

De avond van tevoren had ik me namelijk goed voorbereid. Ben gaan stappen in een ieniemienie superkort jurkje met sexy kanten slip eronder. de Marokkaanse beveiliger liet mij vlot door, en ik kon lekker dansen. Een uur later mocht ik echter niet meer binnen. Tussendoor had ik me lekker laten nemen door een knappe Irakees, op een motorkap langs de dichtstbijzijnde gracht. We waren bij Van Dijk, in de buurt van het Leidse Plein. Marokkaanse beveiliger was erg in de war door de hele situatie, en werd steeds stugger, tot het agressieve toe……

Zondag dacht ik dus: als je in deze toffe hoofdstad van Nederland gewoon op straat kunt genieten van een penetratie, dan kan ik vast wel een tongzoen geven aan deze gave man. Die agent wist eigenlijk ook niet wat hij moest doen. Er gingen geruchten rond dat ik mij liet bevredigen, maar hij wist dat dat niet strafbaar was. En toen probeerde hij dus maar een uitlokking, in straattaal, om te laten zien dat hij een toffe agent was. Hij wist zich gewoon geen houding te geven bij het zien van zoveel liefde…

En ik heb zijn kont nog gered, door te roepen naar de mensen dichtbij: ‘He het is gewoon een toneelstukje hoor, ik ken hem nog van de lagere school, en we hebben een pakkie gejat bij de politie! Langzaam liepen de agenten met mij het heuveltje af, weg van het toneel van de liefde, om mij ver weg te stoppen in de kerkers van onze gemeenschap….

Samen naar de dierentuin in Rotterdam!

We moesten op tijd aanwezig zijn in het kleine klooster aan de Roland Holststraat, de bus zou op tijd komen. Binnen was het een gezellige geroezemoes. Alle mensen samen aan een lange tafel, een paar kinderen, buiten zaten ook nog mensen. Dit beloofde een spannende dag te worden.

In de bus ging ik bij mij groepje zitten, een Syrische familie van 6 personen. Iedereen had groene polsbandjes om, waarschijnlijk voor de kassa, want we konden gewoon doorlopen. Goed bedacht, Sazan! Het Oceanium zagen we het eerst, rotsblokken en water. Wat was ik benieuwd wat ze zouden vinden van de tunnel. Samen dieren kijken ontlokt aan iedereen allerlei geluidjes en herinneren, dus communiceren ging prima. Geen les vandaag, maar gewoon lekker praten en genieten.

Maar gelukkig kon ik ook terecht met Engels. Mijn zusje voor vandaag, Moslim Diva Mariam uit Zwolle, was de eerste die me aansprak in het Engels en vertelde dat ze architect was. De tranen sprongen in mijn ogen, want daar heb ik ook een diploma voor gehaald, lang geleden. Haar broer Mohamad sprak ook Engels, heel goed, en we hadden het over van alles. Over zijn tijd in Roemenië, in een fabriek waar hij woonde en werkte, maar wat voelde als een gevangenis, waaruit hij gelukkig is ontsnapt. Na 9 jaar Roemenië is Nederland voor hem en zijn familie een paradijs.

Pauze. Verzamelen bij de Kamelen . We komen Corry tegen, ook een begeleidster vandaag, ze zoekt al een tijdje naar de weg. Samen komen we toch op tijd. Er wordt eten uitgedeeld, en grapjes, de gidsen luisteren goed en begrijpen precies wat er allemaal bedoeld wordt, met hulp van elkaar. We maken samen een groepsfoto en er wordt wat gelachen.

Weer op weg. Wordt nog een lange middag want de bus komt pas om 6 uur om de files een beetje te vermijden. Eerst naar de Rivierenhal, maar ik heb het verkeerd gelezen, er staat: Rivierahal. Het is er warm en vochtig, en er zitten vogels. Ik neem een Hertog-Jan, bestel bij een aardige moslima achter de bar. Veel moslims trouwens in het park vandaag, het lijkt voor hen wel een memory lane, zoals ze lijken stil te staan bij dingen die ze herkennen.

Al met al was het een geweldige dag, wat een feest om vrijwilliger te zijn bij het Mondiaal Centrum. Bedankt Marianne, Dik,  Jan, Bram, Frans en alle anderen voor het vinden van deze islamitische Moeder Overste, Sazan Melko. En bedankt voor de mooie orchideeën die Sazan aan het einde mocht overhandigen aan een van de vrijwilligers. Iedereen heeft zich enorm positief ingezet, en dat mag weleens gezegd worden, dat zijn we gewend hier in Boeimeer. Karin, ook voor jou een aanradertje!

This was the Beginning…

4 Juli. Het Begin.Boston Tea Party, Confetti in de haven.

Ergens in juli. Amsterdam. De Balie. 2011. Mijn carriere als journaliste begon, ik voelde het aan mijn water.

Naast mij zat een meisje, een jonge vrouw, die met belangstelling naar me keek.

“Vandaag ga ik under-cover”, zei ik. “Als journaliste”.

Ik had een  ticket op zak voor drie overnachtingen bij het Leger des Heils, ergens aan een Amsterdamse gracht. “Mijn zus is een kapitalist, en ik ben een communist”! had ik uitgeroepen.

Het was waar, zei ik. Mijn zus, dik huis in Amsterdam-West, financieel analist in de internationale aandelenhandel, man werkte als account-manager bij de Theodoor Gielissenbank, ergens in het centrum van Amsterdam. Dikke witte Renault voor de deur met park-assist. Kinderen, spullen, de hele teringzooi.

En ik? “Nog niet eens een uitkering, dame”. Net terug uit Curacao probeerde ik weer wat op te bouwen in mijn eigen land, maar dat had heel wat voeten in de aarde gehad tot nu toe. Die man achter de balie bij het Leger des Heils moet het hebben vermoed, want hij wierp een blik op zijn beeldscherm, en ik kreeg de tickets. “Drie dagen”, zei hij, en ik was tevreden.

Uiteindelijk ben ik er nooit gaan slapen. Maar dit stukje heb ik altijd nog willen schrijven. Over hoe het afliep na een nachtje in het Nadia Hotel aan de Rozengracht met Soefyan, de mooie Marokkaanse jongen van 24, die mij de hele nacht wakker hield, en waar ik de gordijnen van het plafond trok toen hij niet meer terugkwam. Ik rende over de gang, naakt, maakt een dame bang die daar werkte, maar zei toen snel dat het een grapje was. De directeur gaf ik nog snel mijn visitekaartje voordat ik vertrok met handboeien op mijn rug. “Ik word beroemd!” fluisterde ik.

Under cover. De leukste vorm om journalistiek onderzoek te doen. Valt dat binnen de morele code van het vak? Moet je dan nog bronnen raadplegen? Ik leer het nu allemaal uit mij lesboek Basiscursus Journalistiek van de NTI> September examen.

Word ik dan eindelijk een echte journalist, zoals ik toen de dagdroomde in de Balie, of ben ik het altijd al geweest? Zit het in je bloed, of in de boeken, of allebei?

U mag het bepalen.

Maxima in Amsterdam?

Weetje wat ik denk? Dat Maxima stiekem ergens van droomt. Van een huisje in Amsterdam. Geen villa geen Oud-Zuid maar gewoon een studiootje ergens dichtbij de Albert Kuip. Want daar is het voor altijd vakantie.

Op en neer in de straat vol marktkramen, je kunt gewoon op en neer lopen totdat je vind wat je zoekt. Koopmannen, prijzen, alles is vrij. En achter de kramen gewone winkels, pakhuizen vol reistassen, rugzakken, tasjes van om je schouder. Kun je altijd op reis.

Schiphol, naar pappa, of de de trein naar Den Haag. Waar is je thuis, als je geboren bent in een land met een Casa Rosada en Dwaze Moeders, gewoond hebt in New York en Sevilla (al was het maar voor die ene week waarin ze dat feestje had , met haar vriendinnen en ze haar Willme ontmoette).Waar ze verliefd werdop een man waarvan haar vriendinnen zeiden dat hij niet bij haar paste. Ze was toch zeker geen…..

Trump zou het wel weten. Af en toe gewoon hoeren en sloeren op de wallen, een psilje pakken in de Heinekenhoek of swingen bij Jansen.

Maxima niet. Die droomt vast van de trein. Dat geweldige apparaat dat je in dromenland kan brengen. Over London, Parijs, Berlijn. Madrid. Dat kun je soms beter vliegen voor die prijzen van tegenwoordig.

Maxima in Amsterdam. Ziet u het voor zich? Ik wel. En dan elke dag met de trein op neer naar Den Haag. elke dag weer verkleden, want je moet er in Den Haag op je Paasbest uitzien als je op stap gaat. De kleren blijven voorlopig thuis. Een klein koffertje is genoeg. Voor wat hoedjes, een pet, een spijkerbroek en een rokje voor warme dagen. De rest koop ze wel op de Albert Kuip. Daar kijken ze niet op van beroemdheden, daar ben je veilig, ook al heb je geen mannen met oortjes op de achtergrond, die meekijken.

Maxima, waar ben je vandaag? Al stiekem onderweg via de webcam, al aan het struinen op Googel? Om Willem te laten zien dat er nog veel meer mogelijk is om dichtbij het volk te staan? Ik wens haar succes bij het vervullen van haar dromen. Ik wil ook naar Amsterdam, over een paar jaar. Samen winkelen. Samen koffie drinken op de Dam. Samen Madame Tussaud bekijken en lachen om haarzelf.

Soms moet je je vermommen. Vandaag was ik even de Linda. Wie weet wordt het opgepikt. Nieuws travels fast. Als een trein!

De Koran: welkom!

Dit is waarschijnlijk uw eerste les uit een boek dat u nog nooit heeft gelezen. dat u nog nooit heeft gezien, maar waarvan u nog nooit heeft gehoord. Het boek bevat veel vuur! Veel oorlog, veel enge dingen. Dat is wat men u heeft verteld. Dikke boeken zijn erover geschreven, over de Koran, het Boek de Boeken, de wijzen, de geleerden, die lijken op engelen….zeggen ze in de moskee

Soms krijgen moslima´s les in de moskee. Ze kleden zich dan om, ieder in een gewaad uit de woestijn. Dikke truien, lange rokken, mooie ogen, whatsapp bij de hand en luisteren maar. Naar het Woord van God.

Ziet u het voor u? Ik wel. Ik was erbij, toen een keer in september. Mijn eerste les inde moskee en ik was erop gekleed. Na afloop dronk ik een whiskey bij Publieke Werken in de binnenstad van Breda, zo blij was ik dat ik nog wat meer wist over die gekke vrouwen in die gewaden waar Geert Wilders zoveel over klaagde.

En toen wist ik het niet meer. Geloof, of ongeloof. Dat is de vraag.

Wie weet het antwoord?

Moet je geloven in elk woord dat de Koran heeft laten zien?

Of moet je twijfelen aan alles en gewoon verder zoeken.

Ga er maar eens voor zitten bij het haardvuur, en u zult antwoorden vinden in uzelf.